segunda-feira, 3 de novembro de 2014

A FUGA



Era uma construção em ruínas que mais parecia um labirinto. Perto dali espocavam tiros. Deparou com um soldado fortemente armado e enfiou pelos corredores. Parou, esperou. Logo reapareceu o soldado. Nova fuga, agora mais longa e mais funda pelos cômodos que se sucediam interminavelmente. Silêncio. Até que a sombra brotou de novo num canto. Mais rápido, mais fundo. Viu-se agora num cômodo sem saída. Nem janela, nem porta, nem corredor.
Decidiu então que era hora de acordar.

FORKURADO

Tio estis ruina konstruaĵo, kiu pli similis labirinton. Proksime de tie eksplodis pafoj. Li ektrovis forte armitan soldaton kaj enkuris en koridorojn. Li haltis, atendis. Baldaŭ reaperis la soldato. Denove forkurado, nun pli longa kaj pli profunda tra ĉambroj, kiuj sinsekvis senfine. Silento. Ĝis reaperis la ombro post angulo. Pli rapide, pri profunden. Nun li troviĝis en senelira ĉambro. Nek fenestro, nek pordo, nek koridoro.

Tiam li decidis, ke estas taŭga momento por vekiĝo.

7 comentários:

  1. Per la ĉarmaj vortoj de la Poeto ni sonĝas kune kaj ĝuas tian poezian enigmon...

    ResponderExcluir
  2. Ankorau bone!
    Premsongxo angoras kaj timigas ni, sed permesas al ni vekigxi sen vundoj.

    ResponderExcluir
  3. Konstruo literare rigora fingromontras nian senelirejon. Neatenditan vekighon tamen nia animo trovas. Gratulon!

    ResponderExcluir
  4. Que desconforto que isso causa! E que foto, hein? Literatura não adula mesmo!

    ResponderExcluir
  5. Feliĉe estis vekiĝa fenestro! Karitatema anĝelo certe helpis Paŭlon.

    ResponderExcluir
  6. Muito bom, Paulo! Senti falta da referência sobre a foto; é sua?

    ResponderExcluir
  7. Esta é a foto do sonho, Paulo? Como você fez para fotografar o pesadelo?

    ResponderExcluir