sábado, 14 de janeiro de 2017

POSSE



Não digas “tenho”.
Tens acaso as ondas do mar?
Não digas “guardo”.
Conservas acaso o bruxulear  do crepúsculo?
O mundo é fugidio.
Nada possuis além do vazio.
Tudo gira à tua volta, inapreensível.
Cabe a ti pairar.
Cabe a ti olhar e ver.
E, acaso, compreender.
O que recebes é um convite,
aceita-o com humildade.
É tudo.
É quanto basta.

POSEDO

Ne diru “mi havas”.
Ĉu vi havas la marondojn?
Ne diru “mi konservas”.
Ĉu vi konservas la tremetantan lumon de krepusko?
La mondo estas fuĝema.
Vi nenion posedas  krom la malpleno.
Ĉio rondiras ĉirkaῠ vi, nekaptebla.
Koncernas vin ŝvebi.
Koncernas vin rigardi kaj vidi.
Kaj, eventuale, kompreni.
Vi ricevas inviton,
akceptu ĝin humile.
Tio estas ĉio.
Tio sufiĉas.

CHAMA


Majestosa, brilha a chama
e esbanja luz, perdulária.
Vem um sopro e derrama
a chama. Vida precária.

FLAMO

La majesta flamo lumas,
hela, forta, vigla, brila.
Venas blovo kaj konsumas
la flamon. Vivo fragila.





segunda-feira, 26 de dezembro de 2016

NA LIVRARIA


- Quero encomendar a Torá em edição bilíngue.
O vendedor , solícito:
- Qual o nome do autor?

EN LIBROVENDEJO

- Mi volas mendi dulingvan eldonon de la Torao.
La vendisto, servopreta:
- Kiu estas la nomo de la aŭtoro?

CONTO DE NATAL




Era um homem simples e sério, a pedalar bicicleta, na manhã de Natal. Parecia ter pressa, a julgar pelo vigor dos movimentos.  Ou seria só por hábito. Na cadeirinha, sobre o quadro, um menino de seus quatro anos, o rosto coberto com uma rústica máscara de plástico, figurando um super-herói qualquer. Pela postura do menino, era visível a imponência com que exibia o presente barato. Por baixo da máscara, mantinha por certo, também ele, o rosto sério.
Ganhara, de Natal, um presente precioso.


KRISTNASKA RAKONTO

Simpla, seriozmiena viro biciklis en Kristnaska mateno. Li ŝajne urĝis, se oni juĝus laŭ la vigleco de la movoj. Aŭ eble tio estis nura kutimo. Sur infanseĝeto, sur la bicikla feraĵo, sidis ĉirkaŭ kvarjara knabeto, kun la vizaĝo kovrita per krudaspekta plasta masko, kiu figuris iun super-heroon. Laŭ la sinteno de la knabo, estis videbla imponeco, per kiu li montris la malmultekostan donacon. Sub la masko, certe ankaŭ li tenis seriozan mienon.
Li gajnis, Kristnaske, altvaloran donacon.

A FLOR AMARELA



Brotou a flor amarela
num vaso de terra rasa
e perguntou, tagarela:
“Quem é a dona da casa?”

Eu respondi: “Atrevida!
Nesta casa há uma rainha,
em meio às flores nascida,
a que mais perfume tinha!”

A florzinha emudeceu
e se fechou em redoma.
Você veio e devolveu
a ela o seu aroma...


FLAVA FLORO

Eta flava flor’  burĝonis
en vazo. Kaj kvazaῠ homo
ĝia voĉo laῠte sonis:
“Kiu estras en ĉi-domo?”

Kaj mi respondis: “Aῠdace!
Regas reĝino ĉi tie,
ŝi la hejmon regas pace,
eĉ floroj amas ŝin pie!”

La flavaj petaloj svenis
kaj la floro honte mutis.
Sed vi bonkore alvenis
kaj en ĝin parfumon ŝutis...

segunda-feira, 21 de novembro de 2016

VERSO


Diante do verso não leias, escuta.
Como escutas o pássaro a bicar a fruta,
a gota d’ água a cair do beiral,
o farfalhar da cortina,
o lápis a arranhar o papel, quando desenhas.
O verso precisa soar em ti
como teus dentes, a bater uns nos outros,
teus passos no corredor,
teus soluços,
a água fresca a descer pela garganta.
O verso está cansado de ser lido.
Deixa-o soar em voo,
dentro de ti.
Diante do verso não leias, engole.


VERSO

Fronte al verso, ne legu, aŭskultu.
Kiel vi aŭskultas la birdon, kiu bekas frukton,
akvoguton, kiu falas de sur la tegmento,
la murmurojn de kurteno,
krajonon, kiu skrapas la paperon, kiam vi desegnas.
La verso bezonas soni en vi,
kiel viaj dentoj, kiam ili kunfrapiĝas,
viaj paŝoj en la koridoro,
viaj singultoj,
freŝa akvo, kiu fluas tra via gorĝo.
La verso estas laca de legado.
Lasu ĝin soni fluge,
interne de vi.
Fronte al verso, ne legu, englutu.