segunda-feira, 7 de março de 2016

ÍMPETO

Teve ímpeto de ser poeta.
A primeira coisa foi comprar um dicionário de rimas.
Depois de três meses e cinco poemas, vendeu o dicionário num sebo.
E abriu uma cafeteria no shopping.

IMPETO

Li eksentis impeton fariĝi poeto.
Unua paŝo estis aĉeto de rimvortaro.
Post tri monatoj kaj kvin poemoj, li vendis la vortaron en brokantejo.

Kaj malfermis kafejon en komerca centro.

MEU CRISTO



com grafite número 6
rabisquei em folha branca
uma cabeça do Cristo
saiu torto
saiu triste
desjeitoso
desastrado
canhestro
canhoto
e vago
passou longe a majestade
nem sombra de santidade
meu Cristo desengonçado
mas é o meu Cristo

MIA KRISTO

per grafitaĵo numero 6
mi strekis sur blanka papero
kapon de la Kristo
fariĝis ĝi torda
fariĝis ĝi trista
misa
mallerta
oblikva
kaj svaga
longe for restis majesto
eĉ ne ombro de sankteco
mia Kristo maleleganta

sed tiu estas mia Kristo

domingo, 21 de fevereiro de 2016

SIMPATIA

Nunca fora muito chegado a esoterismos. Pêndulos que captam energias, chacras, pranas e auras eram para ele palavras carentes de significado prático. Gabava-se de sua racionalidade.
Na tarde de sábado, a moça de roupa colorida, em estilo indiano, chegou de visita e foi logo medindo a “energia” de todo mundo, com um pêndulo. Umas mais positivas, outras menos. Quando chegou a vez dele, ele fez cara de tédio.
A moça se empolgou:
-  A suas energias estão positivas em todos os chacras! Parabéns! Isso é raro!
Quando ela foi embora, ele comentou discretamente com a mulher:
-       Simpática a moça, não? 

SIMPATIO

            Li neniam interesiĝis pri esoteraĵoj. Pendoloj, kiuj kaptas energiojn, energiaj centroj en la korpo, “prana” kaj aŭroj estis por li vortoj, al kiuj mankas praktika signifo. Li fieris pri sia racieco.
            En sabata posttagmezo, junulino en kolora vesto, laŭ hinda stilo, alvenis vizite kaj tuj komencis mezuri la “energion” de ĉiuj ĉeestantoj, per pendolo. Unuj estis pli pozitivaj, aliaj malpli. Kiam venis lia vico, li mienis enue.
            La junulino entuziasmiĝis:
- Viaj energioj estas pozitivaj en ĉiuj korpocentroj! Gratulon! Ĉi tio estas neofta afero!
Kiam ŝi foriris, li diskrete komentis kun sia edzino:

- Simpatia junulino, ĉu ne?

segunda-feira, 8 de fevereiro de 2016

MÉDICOS E AUTOCONFIANÇA

”A autoestima do médico, uma vez perdida, pode ser recuperada?” Sob este título,  o sítio medscape.com publicou, recentemente, pesquisa sobre a atividade médica que me parece relevante. A Dra. Pamela l. Wible decidiu estudar o fato de que, aparentemente, uma quantidade significativa de médicos americanos inicia a carreira profissional num estado de baixa autoestima e baixa autoconfiança. (Numa época em que o mundo todo parece querer copiar a medicina americana, tudo indica que o fenômeno não seja só americano.) Uma vez que as faculdades de medicina recebem, de modo geral, os melhores alunos dos cursos secundários, o fato é espantoso. Ela então distribuiu questionários a estudantes de medicina e concluiu, de saída, que 50 % deles padeciam desse tipo de insegurança. Mesmo considerando a subjetividade da questão, o dado é significativo.
Prosseguindo na pesquisa, ela detectou duas principais causas:
1.     A medicina moderna se tornou atividade tão vasta e tão complexa que os médicos constantemente se veem às voltas com seu conhecimento insuficiente. É quase impossível saber o bastante. E ter que reconhecer a própria ignorância, claro, angustia. Ferida narcísica.
2.     (E mais importante, ainda.) Durante o treinamento médico, como estudantes e residentes, os doutores sofrem pressões desumanas, por parte de seus preceptores e colegas mais adiantados. São constantemente acusados de incompetentes e incapazes, e tropeçam a todo momento em situações  difíceis, para as quais ainda não receberam suficiente conhecimento e experiência. São comuns os quadros de depressão, ansiedade generalizada e até pensamento suicida. Uma crueldade quase sádica.
Não deixa de ser preocupante que um profissional que se propõe cuidar de gente doente inicie sua carreira nesse estado de espírito. Um cego pode guiar outro cego?
Por outro lado, cabe a pergunta: estará aí uma explicação para a conhecida impressão, por parte do público leigo, de que os médicos às vezes são um pouco arrogantes e autoritários, no trato com a enfermagem, com os familiares dos pacientes e mesmo com os próprios pacientes? Estará aí, também, uma possível explicação para o generalizado desejo de riqueza, por parte dos doutores? Serão neuroses compensatórias para a baixa autoestima e autoconfiança? Isso nunca saberemos, uma vez que  arrogância, autoritarismo e  cobiça não são apanágio dos médicos...


KURACISTOJ KAJ MEMFIDO

“Se kuracistoj forperdas sian memestimon, ĉu estas eble reakiri ĝin?” Sub ĉi tiu titolo, la retejo medscape.com publikigis antaŭ nelonge esploron pri kuracista laboro, kiu ŝajnas al mi grava. D-rino Pamela I. Wible decidis esplori la fakton, ke ŝajne signifoplena kvanto da usonaj kuracistoj komencas sian profesian karieron en stato de malalta memestimo kaj malalta memfido. (En tempo, kiam la tuta mondo ŝajne klopodas kopii la usonan medicinon, ĉio indikas, ke tiu fenomeno ne estas nur usona.) Ĉar fakultatoj de medicino akceptas  ĝenerale la plej bonajn lernantojn de la mezaj kursoj, tial la fakto estas miriga. Ŝi do disdonis demandarojn al studentoj de medicino kaj tuj konkludis, ke 50 procentoj el ili suferas tiun specon de malsekureco. Eĉ se oni konsideras, ke la afero estas subjektiva, la datumo estas signifoplena.
Ŝi daŭrigis sian esploron kaj konstatis du ĉefajn kaŭzojn:
1       Moderna medicino fariĝis agado tiel ampleksa kaj komplika, ke kuracistoj konstante alfrontas la fakton, ke ilia kono estas nesufiĉa. Estas preskaŭ neeble scii sufiĉe. Kaj esti devigata konsenti pri sia propra nescio, kompreneble, kaŭzas angoron. Narcisa vundo.
2    (Kaj eĉ pli grave.) Dum la tempo de kuracista trejnado, kiel studentoj kaj rezidantaj doktoroj, kuracistoj suferas nehomecajn premojn, flanke de siaj instruantoj kaj pli progresintaj kolegoj. Ilin oni konstante akuzas pri malkompetenteco kaj nekapableco, kaj ili stumblas ĉiumomente pro malfacilaj situacioj, antaŭ kiuj ili ankoraŭ ne ricevis sufiĉan konon kaj sperton. Estas tiam oftaj situacioj de depresio, ĝenerala anksio kaj eĉ pensoj pri memmortigo. Preskaŭ sadisma kruelaĵo.
Estas do maltrankviliga afero, de profesiulo, kiu sin proponas por zorgi pri malsanaj homoj komencas sian karieron en tia spiritostato. Ĉu blindulo povas gvidi blindulon?
Aliflanke, indas demandi: ĉu jen tie estas  ebla klarigo por la konata impreso, flanke de la laika publiko, ke kuracistoj foje estas iom arogantaj kaj aŭtoritatemaj, kiam ili rilatas al la flegistoj, al la familianoj de pacientoj kaj eĉ al pacientoj mem? Ĉu jen tie estas ankaŭ ebla klarigo por la ĝenerala deziro fariĝi riĉuloj, ĉe la doktoroj?  Ĉu tio estas neŭrozoj kompensaj al malaltaj memestimo kaj memfido? Ĉi tion ni neniam scios, ĉar aroganteco, aŭtoritatemo kaj monavido ne estas ekskluzivaĵoj de kuracistoj...