domingo, 19 de fevereiro de 2017

PENSAMENTO MÁGICO



Naquele verão morreu a pessoa que o dono do quintal mais amava.
Naquele verão o pé de araçá deu frutos numerosos e doces, como nunca.
Ele cogitou ligar uma coisa à outra.
Não conseguiu.
Que pena. Seria um alento.


MAGIA PENSO

En tiu somero mortis la homo, kiun la posedanto de la korto plej amis.
En tiu somero la gujavarbo donis multenombrajn kaj dolĉajn fruktojn, kiel neniam.
Li konjektis ligi unu aferon al la alia.
Ne sukcesis.
Domaĝe. Tio estus faciligo.

AMANHECER



Desperta antes do amanhecer.
Vai ver o primeiro raio de sol.
Deixa dilatar-se a tua pupila,
surpresa  com a luz primordial.
O brilho.
Luzem trêmulas as folhas dos arbustos,
as pétalas,
o orvalho.
Os pássaros lançam setas,
o ar palpita.
Estás a ver o nascer do mundo.
Estás imerso no nascer do mundo.
Como um feto,
a primeira chuva da estação,
a pupa,
o girino,
um primeiro grito.
Mas não grites.
Silencia, solene,
diante da cena
que tens o privilégio de presenciar.
Nunca mais verás um amanhecer assim.
Será único.
Fica atento.
Respira profundamente.


MATENIĜO

Vekiĝu antaŭ la tagiĝo.
Iru vidi la unuan sunradion.
Lasu, ke via pupilo malfermiĝu,
surprizita de la origina lumo.
La helo.
Lumas treme folioj de arbusto,
petaloj,
la roso.
Birdoj pafas sagojn,
la aero pulsas.
Vi vidas la naskiĝon de la mondo.
Kiel feton,
la unuan pluvon de la sezono,
pupon,
ranidon,
unuan krion.
Sed ne kriu.
Silentu, solene,
antaŭ tiu sceno,
kiun vi privilegie ĉeestas.
Vi ne plu vidos egalan mateniĝon.
Ĝi estas unika.
Atentu.
Spiru profunde.

AMOR


Lamenta não ter amor
aquele que não percebe
o mandamento maior:
é dando que se recebe.

E o guarda dentro do peito,
como se fosse num cofre,
 e o sufoca de tal jeito,
que o próprio coração sofre.

É preciso libertá-lo.
É muito simples, assim:
se o meu amor eu não calo,
o teu amor vem a mim.


AMO

Ĉiu homo plendas samon,
ke al li mankas amem´ .
Se vi volas havi amon,
donu la amon, vi mem.

Kaj en la brusto li gardas
amon kiel en skatolo.
Ĝi sufokiĝas kaj ardas,
doloras kor´ sen konsolo.

Indas liberigi ĝin,
simple. Jen kiel konvenas:
mi lasas ĝin el la sin´ ,
via amo al mi venas.

terça-feira, 24 de janeiro de 2017

VIDA BREVE




Entre os galhos mais altos, vicejava
um fruto, entre os frutos o mais nobre.
E dessa rica seiva, retirava
o suco doce que do solo sobre.

E à chuva e à luz do sol, que tudo encobre,
crescia  o fruto e aos poucos madurava.
Tornando valiosa a gota pobre,
em pura vida, assim, a transformava.

Um dia um vento forte, inesperado,
em fúria sacudiu o galho leve,
até que o teve todo desfolhado.

Em luta desigual, não se conteve:
soltou-se  de seu galho, desolado,
aquele lindo fruto, vida breve.


“VITA BREVIS”

Inter branĉoj plej altaj, frukto staris,
kaj inter fruktoj estis ĝi plej rara.
Kaj el la arbosuko ĝi refaris
la  dolĉan fruktan sukon, senkompara.

Kaj tuj la pluvo kaj la sun´ bonfara
por maturiĝo al la frukto paris.
Ĉar nobla kreskis tiu frukto kara,
en ĝi abunda vivo malavaris.

Sed vento kruda kaj neatendata
el la ĉiel´ , fortega, sin eklevis,
kaj skuis la branĉaron, senkompata.

La juna, bela frukto tiam krevis,
ĉar ne rezistis al la vento bata.
Defalis ĝi tro frue. “Vita brevis”.