quarta-feira, 20 de maio de 2020

pãopoema

Foto PSV - maio 2020




ao modo do poema
o pão é feito de componentes simples
fermento trigo ovos sal leite
versos do pão
medidos
rimados ou brancos

ao modo do poema
o pão se faz com a mão na massa
a sovar
depois deixar crescer 
numa tigela de silêncio

ao modo do poema
o pão vai ao forno a 200 graus
de onde há de sair  dourado
em aroma que semelha música

ao modo do poema
o pão se come aos nacos


panpoemo

kiel poemo
panon oni faras per simplaj komponaĵoj
fermento tritiko ovoj salo lakto
versoj de pano
mezuritaj
rimaj aŭ blankaj

kiel poemo
panon oni faras per la mano en la pasto
premante
poste ĝi malrapide ŝvelu
en bovlo da silento

kiel poemo
panon oni enmetas en bakujon 200-gradan
el kie ĝi eliros orkolora
meze de aromo simila al muziko

kiel poemo
panon oni manĝas laŭpece

sábado, 16 de maio de 2020

Um par de flores rosadas

Foto PSV - maio 2020
 
 
     Um par de flores rosadas
     encontro no meu caminho,
     elas sempre ao chão atadas,
     eu, passeando sozinho...


     Du floretoj freŝaj, novaj,
     min salutas en ĝardeno,
     ili sur grundo, senmovaj,
     mi, en soleca promeno...

sábado, 9 de maio de 2020

DEZ DA NOITE

PSV - maio 2020


Às dez da noite mais fria do ano, soa a campainha. Com certa má vontade, a gente pensa: quem será? – e se prepara para gritar da janela: já está tarde!
Entreabro e diviso junto à grade do portão uma criança. Na sombra, não se distingue detalhe. Uma criança. Isso muda de figura. Uma criança, na rua vazia, a essa hora?
- Diga, menino.
- To precisando de uma coberta.
Não sei se entendi direito. Menino franzino, de uns nove anos, bermuda até os joelhos, uma blusa velha sobre o tronco fino. Falando baixinho.
- Coberta? Pra cama? De dormir?
- É.
Ele responde envergonhado. Cabeça baixa, de ter que dar explicações.
- Quem está com você, a essa hora?
- Minha mãe, ali na esquina.
Olho. A uns cinquenta metros está um vulto sentado no meio fio, à frente de uma carrocinha que parece cheia de material para reciclagem. Ela não se levanta.  
Enquanto cogito, minha mulher grita, de dentro:
- Quem é?
Chamo e entrego o caso a ela. Ela é mãe, pode resolver melhor. Deixo os dois no portão e entro, de volta ao meu reduto. A gente precisa de um reduto.
Me corre uma lágrima.


LA DEKAN VESPERE

Je la deka, en la plej malvarma vespero en la jaro, eksonas la sonorilo. Kun iom da malvolonto, oni pensas: kiu? - kaj oni preparas sin por krii, el la fenestro: estas tro malfrue!
Mi duonmalfermas kaj duonvidas, ĉe la krado de la pordego, infanon. En ombro, oni ne povas percepti detalon. Infano. Tio estas alia afero. Infano sur malplena strato, malfruvespere?
- Diru, knabo.
- Mi bezonas litkovraĵon.
Mi ne scias, ĉu mi bone komprenis. Malfortika knabo, eble 9-jara, en pantaloneto kovranta ĝis la genuoj, malnova bluzo sur maldika trunko. Li parolas mallaŭte.
- Litkovraĵon? Ĉu por dormi?
- Jes.
Li respondas honte. La kapo turniĝas malsupren, pro la bezono klarigi.
- Kiu akompanas vin, je malfrua horo?
- Mia patrino, tie, ĉe la stratangulo.
Mi rigardas. Je distanco de kvindek metroj sidas figuro sur la trotuaro, antaŭ ĉareto, kiu ŝajne estas plena de kolektita rubaĵo por recikligado.  Ŝi ne stariĝas.
Dum mi pripensas, mia edzino krias, de interne:
- Kiu estas?
Mi vokas ŝin kaj transdonas al ŝi la aferon. Ŝi estas patrino, ŝi povas solvi tion pli bone. Mi lasas ilin ambaŭ ĉe la kradpordo kaj mi reeniras en mian rifuĝejon. Oni bezonas rifuĝejon.
Fluas sur mi unu larmo.

sábado, 2 de maio de 2020

enigma

PSV - maio 2020


não foram as tuas mãos macias
afetas ao tear

não foram as tuas têmporas serenas
a indagar sentidos

não foi o teu hálito frutado
a perfumar suspiros

não foram os teus cabelos brandos
a se metamorfosear em dor

não foi a tua pele algodoeira
a se encrespar aos desatinos do mundo

não foi a tua voz de riacho
manso tímido sussurro

não foram teus olhos
espáduas
pernas
gestos
sorriso
cerviz

não foi a tua perspicácia
sequer foi a tua grande bondade
que me aprisionou para sempre

foi tudo o que de ti não sei



enigmo


ne viaj manoj mildaj
emaj al teksado

ne viaj tempioj serenaj
serĉantaj sencojn

ne via spiro fruktodora
parfumanta suspirojn

ne viaj haroj fajnaj
en metamorfozo dolora

ne via haŭto kotona
hirtiĝanta pro kruelo en la mondo

ne via voĉo roja
dolĉa timema susura

ne viaj okuloj
dorso
kruroj
gestoj
rideto

kapo

ne via sagaco
eĉ ne via granda bonkoreco
min kaptis por ĉiam

ĝi estis ĉio kion mi ne scias pri vi

sexta-feira, 1 de maio de 2020

Ciúme

Foto PSV - abr. 2020

    
A lua nova, discreta
lamenta enquanto passeia:
“Toda essa gente poeta
só faz verso à lua cheia...

Eu me esforço, cada dia,
a cada volta que eu dou,
mas se cresço em demasia,
lua nova já não sou.“

Veio o poeta da trova,
teve pena da pequena,
fez um verso à lua nova
e outro verso à lua plena.


Ĵaluzo

La nova luno, diskreta,
plendas dum sia promeno:
”Ĉia inspiro poeta
versas nur al luna pleno.

“Mi rondiras, daŭre, kure,
ĉirkaŭ la Tero kaj Suno,
sed se mi kreskas, nature,
mi jam ne estas novluno...”

Kvarversisto romantika
kompatis pri la senpova.
Rezultis verko distika
- granda vers’ kaj verso nova.

terça-feira, 21 de abril de 2020

Aleivosia

Foto PSV - abril 2020


sou acometido pela palavra aleivosia
me enreda
ensombra
submerge em pântano
de leite azedo negro pegajoso
não há chão sob o pântano da aleivosia
não há ruídos
vão seria  debater-se nele
pedir socorro ou consolo
seu amplexo é imemorial
a palavra soa ao longe em ecos surdos
em fina teia de tênue solidão
aleivosia é cúpula rígida à revelia de céu
não permite divisar estrelas
aurora crepúsculo tempo
traí ou fui traído?


perfido

min kaptas la vorto perfido
min enretigas
min ombras
min mergas en marĉon
el acida lakto nigra ŝlima
ne troviĝas grundo sub la marĉo de perfido
ne troviĝas bruoj
vane estus en ĝi dismovi sin
peti helpon aŭ konsolon
ĝia brakumo estas sentempa
parolo fore sonas per surdaj eĥoj
en fajna teksaĵo de subtila soleco
perfido estas rigida kupolo spitanta ĉielon
ĝi ne permesas, ke oni vidu stelojn
aŭroron krepuskon tempon
ĉu mi perfidis aŭ estis perfidita?

Aninha e suas pedras

Cora Coralina (1889-1985)

Não te deixes destruir…
Ajuntando novas pedras
e construindo novos poemas.
Recria tua vida, sempre, sempre.
Remove pedras e planta roseiras e faz doces. Recomeça.
Faz de tua vida mesquinha
um poema.
E viverás no coração dos jovens
e na memória das gerações que hão de vir.
Esta fonte é para uso de todos os sedentos.
Toma a tua parte.
Vem a estas páginas
e não entraves seu uso
aos que têm sede.

  


Anjo kaj ŝiaj ŝtonoj



Ne detruiĝu...
Kunigu novajn ŝtonojn
kaj konstruu novajn poemojn.
Rekreu vian vivon ĉiam, ĉiam.
Formovu ŝ tonojn kaj plantu rozujojn, kaj faru dolĉaĵojn. Rekomencu.
Faru el via vivo banala
poemon.
Kaj vi vivos en la koro de junuloj
kaj en la memoro de venontaj generacioj.
Ĉi tiu fonto taŭgas por uzado de ĉiuj soifantoj.
Prenu vian parton.
Venu al ĉi tiuj paĝoj
kaj ne baru ĝian uzon
al tiuj, kiuj soifas.

Cora Coralina naskiĝis en la brazila ŝtato Goiás.
Ŝi estis simpla virino, kiu kuiris kaj vendis dolĉaĵojn.
Ŝiaj verkoj estis unuafoje publikigitaj kiam ŝi estis jam 76-jara.
Oni konsideras ŝin unu el niaj grandaj Poetoj.

 https://www.youtube.com/watch?v=uIKeunfUMBA

sábado, 11 de abril de 2020

TRÊS MICROCONTOS DE RUA

Foto PSV - 2020

ESTRANHEZA

Ele já não viajava. Entanto, estranhamente, os ônibus continuavam a passar, como se nada tivesse acontecido.




POR QUE?

A cada carro que passa, o cão corre e ladra.

Um dia, perguntei:

- Por que isso?

Ele me olhou, admirado.




TÉDIO

Quando os carros escasseiam, cresce um mato miúdo entre os paralelepípedos da rua. É uma espécie de tédio.






TRI MIKRORAKONTOJ PRI STRATO




STRANGE

Li jam ne vojaĝis. Tamen, strange, omnibusoj plu preterpasadis, kvazaŭ nenio okazis.




KIAL?

Post ĉiu preterpasanta aŭto, la hundo kuras kaj bojas.

Unu tagon, mi demandis:

- Kial?

Ĝi mire rigardis min.




ENUO

Kiam maloftas aŭtoj, kreskas etaj herbaĉoj inter la strataj pavimŝtonoj. Ĝi estas speco de enuo.

Vive a árvore, modesta

 Foto PSV - abril 2020


 
      Vive a árvore, modesta,
      sob o imenso firmamento
      de luz, de brilho, de festa.
      A vida dela - um momento.

      Staras la arbo modesta
      sub senfina firmamento
      hela, kaj brila, kaj festa.
      Arba vivo - nur momento.

sexta-feira, 10 de abril de 2020

A VISITA

Foto PSV: "Vidraça"


 


Ouvia distraída uma antiga canção, no rádio. Bateram à porta, foi atender, era a velha conhecida que havia muito não a visitava: Melancolia. Sorriso discreto, voz baixa, gestos contidos, ela se sentou no sofá da sala, olhou pela janela e nada perguntou. Apenas ouviu.
A anfitriã, depois de servir uma xícara de chá de jasmin, lembrou o velho tempo dos passeios à beira do mar; as brincadeiras infantis; as matinês no cinema; os amigos que se reuniam para contar casos; os devaneios ingênuos; o colo da avó; a lareira, quando eram ainda rigorosos os invernos; o primeiro choro sentido do primeiro filho; uma certa mangueira que havia no quintal; uma gaiola, habitada longamente por um triste curió...
Depois, folhearam juntas, hóspede e hospedeira, um velho álbum de retratos amarelados.
O sol principiou a declinar, lá fora. Melancolia ponderou docemente:
- Devo ir. Finda a tarde.
Despediram-se com delicadeza.

LA VIZITO

Ŝi distre aŭskultis antikvan kanzonon, per la radio. Iu frapis la pordon, ŝi malfermis, tio estis malnova konatino, kiu de longa tempo ne vizitis ŝin: Melankolio. Diskreta rideto, mallaŭta voĉo, malmultaj gestoj, ŝi sidiĝis sur la sofo en la vizitĉambro, rigardis tra la fenestro kaj nenion demandis. Nur aŭskultis.
La gastigantino proponis tason da jasmena teo, kaj rememoris la tempon de promenoj ĉe la marbordo; la infanajn ludojn; la matenajn vizitojn al kinejo; la amikojn, kiuj kunsidis por rakonti kuriozajn travivaĵojn; la naivajn revojn; la sidadon sur la genuoj de la avino; la kamenan fajron, kiam ankoraŭ estis rigoraj vintroj; la unuan sentoplenan ploron de la unua ido; certan mangarbon, kiu staris en la korto; kaĝon, kie longe loĝis malĝoja kantbirdo...
Poste ili ambaŭ, gastigantino kaj gastino, foliumis malnovan albumon de flaviĝintaj fotoj.
La suno komencis sian malsupreniron, ekstere. Melankolio dolĉe konsideris:
- Mi devas foriri. La vespero alvenas.
Ili adiaŭis delikate.