terça-feira, 22 de outubro de 2019

BILHETINHO AO POETA

PSV - out. 2019

Dia 20 de outubro foi teu dia, Poeta, pelo menos no Brasil. Não é data oficial, pois tu nunca te oficializas. Nem é o dia da Poesia, nobre arte impessoal. É o dia da tua pessoa, Poeta!
Pessoa estranha, que mal cabes num dia, tu que nem sabias possuir um comemorativo assim solene. Tu, que quase sempre abominas a solenidade.
Gosto de ti, Poeta.
Que respiras o hálito dos gerânios ao sol,  dos jasmins ao anoitecer.
Que ouves pacientemente arrulhos, pios, bater de asas, silvos.
Que tracejas  areia, juntas água na concha da mão, comes com a mão.
Que escutas crianças, velhos, mudos, cegos, paralíticos, todos os que falam idiomas distantes.  
Que olhas sempre com o primeiro olhar da vida, inédito.
Que te alimentas de surpresa, te dessedentas de não saber, caminhas o vento, mourejas o nada.
Que vives Poesia em cada diurno, vida afora.
Poeta, nós te pedimos: toca o mundo com a ponta do teu dedo.
Para que voltemos a sentir sabor, Poeta.



LETERETO AL POETO

La 20-a de oktobro estis via tago, Poeto, almenaŭ en Brazilo. Ĝi ne estas oficiala dato, ĉar vi neniam oficialiĝas. Ankaŭ ne la tago de Poezio, nobla senpersona arto. Ĝi estas la tago de via persono, Poeto!
Stranga persono, kiu apenaŭ trovas lokon en unu tago, kiu neniam supozis, ke vi posedas tian solenan celebrodaton. Vi, kiu preskaŭ ĉiam abomenas solenon.
Mi amas vin, Poeto.
Kiu spiras la buŝodoron de geranioj, sub la suno, de jasmenoj, kiam vesperiĝas.
Kiu pacience aŭskultas kveradon, pepadon, flugilbatojn, siblojn.
Kiu strekas sur sablo, kolektas akvon per la mankavo, manĝas per la mano.
Kiu aŭskultas infanojn, maljunulojn, mutulojn, blindulojn, paralizulojn, ĉiujn, kiuj parolas forajn lingvojn.
Kiu ĉiam rigardas per la unua rigardo de la vivo, inaŭgura.
Kiu sin nutras per surprizo, sensoifiĝas per nescio, iras la venton, laboras nenion.
Kiu vivas Poezion ĉiudiurne, tra la tuta vivo.
Poeto, ni petas vin: tuŝu la mondon per la pinto de via fingro.
Por ke ni denove sentu guston, Poeto.

ALENTO



Não falta violência, crueldade e grosseria no noticiário diário. Assim é o mundo, diz o conformado leitor.
No entanto, de tempos em tempos, surgem nas páginas dos jornais ilhas de alento. Tal foi a bela notícia sobre o resgate de Ramba, a elefanta. Por iniciativa de gente boa, e após burocráticos entendimentos entre os respectivos governos, viajou de avião por 3 horas, de Santiago do Chile  a Viracopos, em Campinas,  o bichão de 3,6 toneladas, dentro de uma caixa de 5 metros de altura, 3 de comprimento, 2 de largura e 5 toneladas de peso. Com toda a delicadeza, permitiram que Ramba, durante 40 dias, se acostumasse à estreiteza do transporte. Nem foi necessário sedá-la. Um veterinário a acompanhou e um caminhão a levou até o Santuário dos Elefantes Brasil, em Mato Grosso, escoltado pela Polícia Rodoviária. Todo o transporte custou 600 000 reais, obtidos por doações. Não é bonito?
Ramba, de 53 anos, é uma idosa com marcas de maus tratos, em circo: cicatrizes de correntes e doença renal. O que não a impede de ser mansa e afável. Agora poderá viver nos extensos campos que merece, na companhia de alguns outros da sua espécie, bem longe de humanos.
Um amigo amargurado comentou: há muita criança passando fome no mundo. É verdade.
Mas eu não consigo deixar de me emocionar com o resgate de Ramba.


FACILIGO

Ne mankas perforto, kruelo kaj krudo en la ĉiutagaj ĵurnalaj informoj. Tia estas la mondo, diras leganto alkonformiĝinta.
Tamen, de tempo al tempo aperas sur paĝoj de ĵurnaloj novaĵinsuloj por faciligo. Ĉi tia estis la bela informo pri la savo de Ramba, la elefantino. Pro iniciato de bonaj homoj, kaj post burokratiaj interkonsentoj inter la koncernaj registaroj, veturis per aviadilo dum 3 horoj, el Santiago, en Ĉilio, ĝis Viracopos, en la urbo Campinas, en Brazilo, la bestego 3,6-tuna, en skatolego 5 metrojn alta, 3 metrojn longa, 2 metrojn larĝa kaj 5 tunojn peza. Tre delikate, ili permesis, ke Ramba dum 40 tagoj alkutimiĝu al la strikta ujo. Eĉ ne estis necese dormigi ĝin per medikamento. Veterinaro akompanis ĝin kaj kamiono portis ĝin ĝis la Sanktejo de Elefantoj Brazilo, en la ŝtato Mato Grosso, sub gardo de Trafik-Polico. La tuta transporto kostis 600 000 realojn, havigitajn per donacoj. Ĉu ne bele?
La 53-jara Ramba estas maljunulino suferanta de renmalsano kaj  cikatroj pro miszorgado en cirko, kaŭzitaj de feraj ĉenoj. Tio ne malhelpas, ke ĝi estu milda kaj afabla. Nun, ĝi povos vivi en vastaj kampoj, kiel ĝi meritas, kune kun aliaj uloj samspeciaj, tre for de homoj.
Mia amar-kora amiko komentis: ekzistas multaj infanoj malsatantaj en la mondo. Estas vero.
Sed mi ne povas ne emociiĝi pro la savo de Ramba. 

quinta-feira, 22 de agosto de 2019





HIPOCONDRIA

Como o paciente era muito medroso, o doutor receitou uma só gota do medicamento por dia.
- Posso começar com meia gota, doutor?
- Pode. Contanto que caia direto do conta-gotas sobre a sua língua.


HIPOKONDRIO

Ĉar la paciento estis tre timema, la doktoro preskribis nur po  unu guto de la medikamento en ĉiu tago.
- Ĉu mi rajtas komenci per duono de guto, doktoro?
- Konsentite. Kondiĉe, ke ĝi falu rekte el la gutigilo sur vian langon.