“Minha terra tem palmeiras,
Onde canta o sabiá;
As aves que aqui gorjeiam
Não gorjeiam como lá...”
Os versos, de uma ingenuidade à beira do exagero, no entanto ficaram famosos, porque exprimem com perfeição esse curioso sentimento de afeto quase infantil que nos liga à nossa terra, à nossa cidade, ao nosso país. Minha querida cidade de Lorena também tem palmeiras (imperiais) e muitos sabiás que gorjeiam como só aqui.
Eis por que fui tomado de perplexidade dolorosa, ao ler recentemente, num jornal de grande tiragem e influência, que Lorena teve o maior índice de homicídios do Estado, no último levantamento. É espantoso! Continuo a caminhar pelas ruas e vejo a mesma cidade pacata, o mesmo povo pacífico, o mesmo ar acolhedor.
Essa violência não é nossa; vem de fora, importação espúria. Contudo, está aqui, à sombra das nossas palmeiras. Que fazer? A repressão policial tem sido usada, em nosso país, há longos anos, ao que parece sem grandes resultados. Talvez seja hora de investir em educação, em cidadania, em transmissão de valores humanos.
De minha parte, acolhi a minha tristeza e decidi me esforçar por ser uma pessoa mais pacífica, mais fraterna, a partir de hoje.
”Sur palmoj de mia lando
Turdoj kantadas tre bele;
Birdoj ĉi tie kantantaj
Ne same kantas, tiele..”
La versoj, preskaŭ tro naivaj, tamen famiĝis, ĉar perfekte esprimas tiun kuriozan amsenton, iom infanecan, kiu ligas nin al nia devenloko, al nia urbo, al nia lando. Ankaŭ mia kara urbo Lorena havas palmojn (imperiajn) kaj multajn turdojn, kiuj kantas plej bele ĉi tie.
Jen kial min kaptis dolora perplekseco, kiam mi legis, antaŭ nelonge, en granda, influa ĵurnalo, ke Lorena atingis la plej altan kvanton da hom-murdoj en la Ŝtato Sanpaŭlo, okaze de lasta jara kalkulo. Tio estas miriga! Mi plu promenas sur la stratoj, kaj mi vidas la saman trankvilan urbon, la saman pacan popolon, la saman akcepteman etoson. Tiu perforto ne estas nia; ĝi venas el ekstere, bastarda importaĵo. Tamen, jen ĝi troviĝas ĉi tie, en la ombro de niaj palmarboj. Kion fari? Polica kontraŭbatalado estas farata, en nia lando, de multaj jaroj, ŝajne sen grandaj rezultoj. Eble estas tempo investi je edukado, je civitaneco, je transdonado de homecaj valoroj.
Miaflanke, mi akceptis mian malĝojon kaj prenis la decidon klopodi esti homo pli paca, pli frateca, ekde hodiaŭ.
