terça-feira, 27 de abril de 2021

Carta ao neto

 


Querido menino:

 

Chegas hoje ao décimo ano de vida. Estás pois à porta da adolescência - que cada vez se abre mais cedo às crianças – para dela passares à vida adulta. Neste dia, sinto a compulsão ingênua de te deixar umas poucas palavras. Releva a escassa consistência delas.

Primeiro de tudo, não te esqueças de guardar os teus brinquedos; são o que de mais precioso terás como documentos de vida. Não deixes para trás a infância; mantém-na viva numa reserva da tua alma. Podes precisar dela.

Abre a tal porta com alegria, deixa de lado o medo e a insegurança diante de algo para o qual não te prepararam; mantém esse teu riso maroto de quem sabe abraçar e pedir desculpa, quando se equivoca. Tu já aprendeste: haverá tropeços, mas nenhum que te impeça de um passo maior, exceto o último de todos os tropeços.

Antes de tudo, olha-te com carinho, vê como és belo de corpo e sentimento. Isso te dará ânimo para as artimanhas do mundo.

Ouve-te com atenção, quando a primeira dúvida te assaltar; trata de te pacificar com ela, que será tua constante companheira de viagem.

Não te preocupes em acertar mais do que é permitido às pessoas reais; não há nada mais cansativo, tedioso e desestimulante. Cuida antes de ser feliz, algumas vezes por dia.

Não percas tempo em julgar  a outrem; assim te sobrará mais tempo e tirocínio para avaliar a ti mesmo. Terás pela frente a constante necessidade de reavaliação, da qual a maioria das pessoas foge, por ser sinuosa e trabalhosa.

Não incorpores o triste, não incorpores o alegre; sê quem és, único. Não é preciso ser cópia.

E por último, por favor, eu te faço um pedido de avô. Um dia, quando o céu estiver nublado e correr por tua  pele um vento frio de fim de outono; quando estiveres  profundamente só; quando o teu olhar por um momento se tornar turvo, lembra: é inevitável. Ouve Mozart, e isso se tornará mais brando.

Em dia de sol, ouve Vivaldi.

E, se possível, aprende Esperanto.

 

 

Letero al nepo

 

Kara knabo:

 

Ci alvenis hodiaŭ al la deka vivojaro. Sekve, ci staras antaŭ la pordo al adoleskeco - kiu pli kaj pli frue malfermiĝas al infanoj - kaj tra ĝi ci pasos al la vivo de plenkreskuloj. En ĉi tiu tago, mi eksentas la naivan impulson lasi al ci kelkajn, nemultajn vortojn. Pardonu ilian malmultan konsiston.

Unue, ne forgesu konservi ciajn ludilojn; ili estas plej valoraj dokumentoj pri cia vivo. Ne postlasu la infanan tempon; tenu ĝin vivanta en ia rezervujo de cia animo. Eble ci bezonos ĝin.

Ĝoje malfermu tiun pordon, lasu flanken timon kaj heziton fronte al tio, por kio oni ne preparis cin; konservu tiun cian ruzan ridon de homo, kiu scipovas brakumi kaj pardonpeti, kiam li eraras. Ci jam lernis: okazos stumbloj, sed neniu stumblo tiel forta, ke ci ne povos fari post ĝi eĉ pli grandan paŝon, krom la lasta el ĉiuj stumbloj.

Super ĉio, rigardu cin mem ameme, vidu, kiel bela ci estas, korpe kaj sente. Tio vigligos cin antaŭ la ruzaĵoj de la mondo.

Aŭskultu cin mem atente, kiam la unua dubo vin atakos; klopodu pacigi cin kun ĝi, kiu estos cia konstanta vojaĝkunulo.

Ne klopodu trafi ĝustajn agojn pli ofte ol tio, kio estas permesata al realaj homoj; nenio estas pli laciga, teda kaj malstimula. Provu prefere esti feliĉa, kelkajn fojojn en ĉiu tago.

Ne perdu cian tempon juĝante aliulojn; tiel restos al ci pli da tempo kaj prudento por taksi cin mem. Ci havos antaŭ ci la konstantan bezonon retaksi cin mem, de kio plej multaj homoj forkuras, ĉar tio estas sinua kaj laboriga afero.

Ne rolu kiel malĝojulo, ne rolu kiel ĝojulo; estu ci mem, unika. Ne necesas esti kopiaĵo.

Kaj laste, bonvolu, mi petas kiel avo. Iun tagon, kiam la ĉielo estos nuba kaj trakuros sur cia haŭto malvarma vento en malfrua aŭtuno; kiam ci estos profunde sola; kiam cia rigardo momente nebuliĝos, tiam memoru: tio estas neevitebla. Aŭskultu Mozarton, kaj tio mildigos ĝin.

En suna tago, aŭskultu Vivaldi.

Kaj se eble, lernu Esperanton.

 

 

sábado, 10 de abril de 2021

comunhão

 

 
 Foto A.Vianna - 2021
 
 


eu creio

tu não crês

nossos olhos descerram névoas

 

no entanto nos vemos

com a nitidez dos opostos

ofereço a ti a minha fé

de todo coração

tu me ofereces a tua descrença

com todo sentimento

 

tua descrença me ampara

e torna livre a minha comunhão

minha fé te acolhe

brando aroma difuso

 

o que nos une é o banho dos pássaros na água da fonte

a banalidade do mundo

a efemeridade dos dias

alguma música

algum verso

não nos ocupamos com certezas

basta-nos habitar o reino das palavras

 

 

 

 

komuno

 

 

mi kredas

vi ne kredas

niaj okuloj malfermas nebulojn

 

tamen ni vidas unu la alian

kun klareco de oponoj

mi proponas al vi mian fidon

el mia tuta koro

vi proponas al mi vian malkredon

el via tuta sentimento

 

via malkredo min subtenas

kaj faras libera mian komunon

mia fido akceptas vin

milda aromo disa

 

nin kunigas la baniĝo de birdoj en la fontana akvo

la banaleco de la mondo

la efemereco de la tagoj

iom da muziko

ia verso

ni ne okupiĝas pri certecoj

sufiĉas al ni vivi en la regno de vortoj

 


terça-feira, 30 de março de 2021

Usos e desusos da palavra

 

    “Úrsula”, romance de Maria Firmina dos Reis, é um livro pioneiro. Escrito por mulher negra, nordestina, em pleno século 19, quando o analfabetismo imperava  no Brasil (ainda muito mais que hoje), acabou marcando a história da literatura brasileira, por seu pioneirismo. Fui ler.

    A prosa é pomposa e solene. Pululam mesóclises e tratamentos na segunda pessoa do plural. Os sentimentos, exaltados, de um romantismo exagerado, quase gongórico. As donzelas, castas; os mancebos, idealistas; as mães, santas; os vilões, abjetos.

    Fui percorrendo as páginas, divertido com a ingenuidade da escrita. Até que alcancei o capítulo “A declaração de amor”, em que o jovem Tancredo, após expressar seu amor por Úrsula, explica a ela que passara antes por grande decepção amorosa, que lhe deixara o coração ressequido. Diz ele:

    “Depois de tão longo e apurado sofrimento, depois de ter esgotado até as fezes o meu cálix de amargura, votei ódio àquela que me fora tão cara.”

    Confesso que levei um susto! O uso da palavra “fezes”, no meio de um diálogo entre dois apaixonados, para expressar a ideia de que os sentimentos do personagem eram como “um resto de líquido no fundo de um recipiente”, me embasbacou.

    Por favor, amigos, me digam: Firmina não podia escolher uma palavrinha mais branda?

    Algum leitor de espírito mais poderoso que o meu, dirá: puro preconceito. Palavras são palavras, e têm os seus devidos significados. Se não sabe, vá ao dicionário.

    Pode ser, não discuto.

    Mas fiquei pensando: como será que se chamavam os excrementos no Maranhão do século 19?

 

 

    Uzado kaj eksuzado de vortoj

 

    “Úrsula”, romano de Maria Firmina dos Reis, estas pionira libro. Verkita de negra, brazila nordorienta virino, meze de la 19-a jarcento, kiam analfabeteco regis en Brazilo (eĉ pli ol nuntempe), fine fiksiĝis en la historio de la brazila literaturo, pro sia pionireco. Mi eklegis ĝin.

    Ĝia prozo estas pompa kaj solena. Abundas pronomoj enplektitaj en verboj laŭ eksmoda portugala lingvo; same svarmas uzado de moŝtaj manieroj dialogi. La sentoj, ekzaltitaj, en troa romantikeco, preskaŭ gongorisma. La virgulinoj, ĉastaj; la junuloj, idealismaj; la patrinoj, sanktaj; la fiuloj, naŭzaj.

    Mi trairis la paĝojn, iom amuzita de la naiveco de la skribo. Ĝis mi atingis la ĉapitron “Amdeklaro”, en kiu la juna Tancredo, espriminte sian amon al Úrsula, klarigas al ŝi, ke li antaŭe trapasis grandan amelreviĝon, kaj ĉi tiu sekigis lian koron. Li diras:

    “Post tia longa kaj elĉerpa suferado, elĉerpinte ĝis ”as fezes“ mian kalikon da amareco, mi eksentis malamon al tiu virino, kiun mi tre amis.”

    (En la portugala lingvo, la vorto “fezes” havas du ĉefajn signifojn: 1 fekaĵoj; 2 restaĵo de likva substanco sur la fundo de ujo. Ĉi tiu dua signifo estas tute ne plu uzata, kaj plej multaj portugallingvanoj eĉ ne konas ĝin.)

    Mi konfesas, ke mi forte surpriziĝis. La uzo de la vorto “fezes”, meze de dialogo inter du geamantoj, por esprimi la ideon, ke la sentoj de la rolulo estis kvazaŭ “restaĵo de likva substanco sur la fundo de ujo”, min gapigis.

    Bonvolu, geamikoj, diru al mi: ĉu Firmina ne povus elekti pli mildan vorteton? Iu leganto kun spirito pli forta ol la mia, diros: simpla antaŭjuĝo. Vortoj estas vortoj, kaj ili havas siajn koncernajn signifojn. Se vi ne scias, iru al la vortaro.

    Povas esti, mi ne diskutas.

    Se mi pensadas: kiel oni nomis ekskrementojn en la brazila ŝtato Maranhão, en la 19-a jarcento?

segunda-feira, 22 de março de 2021

Do outro lado do mundo

 




Se o mundo tivesse lado, eu teria falado com gente do outro lado do mundo. Para ser mais apropriado, com nossos antípodas. Foi pelo Zoom, este campeão de popularidade que congrega gente de todo lugar: decididamente, o mundo ficou muito pequeno.

Aconteceu em 18 de março de 2021, em meio à terrível pandemia do coronavirus. Madrugada no Brasil, 4 da tarde en Sidnei, na Austrália. Estavam presentes mais de sessenta Esperantistas de vários países da Ásia e Oceania, mais alguns da Europa. A convite, falei a eles, com toda a simplicidade, sobre a nossa maltratada Mata Atlântica e os esforços de Lelia Salgado e Sebastião Salgado para salvar o paraíso da completa devastação. Ao final, ouvi manifestações de interesse, solidariedade, emoção, comunhão.

Somos todos feitos da mesma substância, irmanados pelos mesmos interesses globais. E falando o mesmo idioma, Esperanto, que nos iguala em cidadania. 

Esperanto é civilização.

 

 

ĈE LA ALIA FLANKO DE LA MONDO

 

Se la mondo havus flankon, mi estus parolinta al homoj el la alia flanko de la mondo. Pli ĝuste, kun niaj antipoduloj. Tio okazis per Zoom, ĉi tiu ĉampiono de populareco, kiu kunvenigas homojn el ĉiuj lokoj: sendube, la mondo fariĝis tre malgranda. 

Tio okazis je la 18-a de marto 2021, meze de la terura kronvirusa pandemio. Estis nokte en Brazilo, kaj la 4-a posttagmeze, en Sidnejo, Aŭstralio.  Ĉeestis pli ol sesdek Esperantistoj el pluraj landoj en Azio kaj Oceanio, krom kelkaj el Eŭropo. Invitite, mi parolis al ili, tute simple, pri nia mistraktata Atlantika Arbaro kaj pri la strebado de Lelia Salgado kaj Sebastião Salgado por savi la paradizon de kompleta detruo. Fine, mi aŭdis esprimojn de interesiĝo, solidareco, emocio, kunsentemo.

Ni ĉiuj konsistas el unu sama substanco, ni estas fratoj ĉe la samaj tutmondaj interesoj. Kaj ni parolas unu saman lingvon, Esperanton, kiu nin egaligas laŭ civitaneco.

Esperanto estas civilizo.

sexta-feira, 12 de março de 2021

A se deletar

 

 

O leitor toma do livro, cheio de entusiasmo. A capa é bonita, o papel de boa qualidade, a impressão, cuidadosa. Vejamos o miolo.

Desenrola-se um texto surpreendente, a mostrar a vida de uma comunidade paupérrima, no chamado “Brasil profundo”. O tema é valioso, as situações mostradas de maneira sóbria e original. E sobretudo a trama se desenrola com habilidade e riqueza de detalhes, sem chavões, discursos ou doutrinação. As personagens têm vida, os cenários convencem, pelo realismo.

Pelo visto, um bom livro. Para ser ótimo,  falta alguma coisa. Falta música.

Uma narrativa precisa de duas pernas: um bom tema e uma boa maneira de narrar. A forma é essencial, tanto quanto o entrecho. Uma boa história, contada de maneira burocrática e descolorida, acaba cansando. Não se trata de erros de ortografia ou sintaxe. Trata-se de musicalidade no estilo, o que é difícil de definir mas fácil de perceber. Um conto que traga acontecimentos banais jamais será salvo por fraseado elegante; mas o melhor dos temas será abafado por um estilo desgracioso.

O leitor não é especialista em crítica literária e teme expressar sua opinião sobre “Torto arado”, de Itamar Vieira Junior, prêmio Jabuti em 2020, amplamente elogiado pelos meios de comunicação. Gostou do livro, leu com prazer até a última página, e recomenda. Com esta ressalva: falta musicalidade. 

Caso descabida, delete-se esta página.

 

 

Oni forviŝu

 

    Leganto prenas libron, plena de entuziasmo. La kovrilo estas bela, la papero bonkvalita, la preso bone zorgita. Ni vidu la enhavon.

    Elvolviĝas surpriza teksto, montranta la vivon de tre malriĉa komunumo, en la tiel nomata “profunda Brazilo”. La temo estas valora, la situacioj montriĝas sobre kaj originale. Kaj precipe elvolviĝas la intrigo lerte kaj riĉa je detaloj, sen kliŝoj, paroladoj aŭ doktrinecaj argumentoj. La roluloj estas vivantaj, la scenejoj estas konvinkaj, pro realeco.

    Ŝajne bona livro. Por esti bonega, mankas io. Mankas muziko.

    Rakonto bezonas du krurojn: bonan temon kaj bonan manieron rakonti. La formo estas esence grava, same kiel la intrigo. Bona historio, rakontita en maniero burokratia kaj senkolora, fine lacigas.   Ne temas pri ortografiaj aŭ sintaksaj misaĵoj.  Temas pri  muzikeco en la stilo, kio estas malfacile difinebla sed facile sentebla.  Rakonto enhavanta banalajn aferojn neniam estos savita per eleganta frazkonstruado; sed plej bonan temon sufokos senĉarma stilo.

    La leganto ne estas fakulo pri literatura kritiko, kaj li timas esprimi sian opinion pri “Torto arado”, de Itamar Vieira Junior, ricevinta la premion “Jabuti” en 2020, vaste laŭdata en la amaskomunikiloj. Li ŝatis la libron, ĝin legis kun plezuro ĝis la lasta paĝo, kaj ĝin rekomendas. Kun ĉi tiu averto: mankas muziko.

    Se ĉi tiu paĝo estas neoportuna, oni ĝin forviŝu.

 

terça-feira, 2 de março de 2021

Perda

 

 PSV mar 2021

 

 

Perdeu-se a velha folha de papel

na desordem da mesa.

Havia nela uns versos tolos

ingênuos

sentimentais

canhestros

pálidos

desbotados

manchados pela sujidade do tempo

quase indecifráveis

humilhados.

Sinto falta deles.

Eram versos de amor

que se perderam na desordem da vida.

 

 

Perdo

 

Perdiĝis la malnova paperfolio

en la malordo sur tablo.

Estis sur ĝi iaj stultaj versoj

naivaj

sentimentalaj

misaj

palaj

senkoloraj

makulitaj de la malpureco de tempo

preskaŭ nedeĉifreblaj

humiligitaj.

Mi bedaŭras la perdon.

Ili estis amversoj

kiuj perdiĝis en la malordo de vivo.

terça-feira, 23 de fevereiro de 2021

Esquizofrenia?

 

PSV - fev 2021



 

    Durante a pandemia, as grandes fortunas cresceram, enquanto a miséria se aprofundou dramaticamente.

    Somos informados de que economistas calcularam: após a pandemia,  ricos levarão nove meses para recuperar seu estado financeiro, enquanto pobres precisarão de 14 anos para voltar à pobreza antepandemia.

    A imprensa publica: vinte milhões de brasileiros estão vivendo com menos de 200 reais por mês e quase 80 por cento dos trabalhadores ganham salário mínimo (1 100 reais).     Os desempregados, somados à grande quantidade de “invisíveis”, são mais de um quarto da população.

    Noticia-se que cerca de 40 milhões de brasileiros estão famélicos.

    Por mais que se diga que o vírus é igualitário, durante a pandemia morrem proporcionalmente mais pobres que ricos, por complicações da covid 19.

    Segundo estudos, o atual nível de ensino fundamental brasileiro é dos piores do mundo.

 

    Enquanto isso, o clube de futebol que vencer a próxima Copa do Brasil receberá o prêmio de mais de 50 milhões de reais. O vice receberá quase metade disso.

 

 

SKIZOFRENIO?

 

    Dum la pandemio, la posedaĵoj de grandaj milionuloj kreskis, dum la mizero tragike enprofundiĝis.

    Oni informas, ke ekonomikistoj kalkulis: post la pandemio, riĉuloj bezonos naŭ monatojn por reakiri sian financan staton, dum malriĉuloj bezonos 14 jarojn por reveni al sia antaŭpandemia malriĉeco.

    La ĵurnaloj publikigis: dudek milionoj da brazilanoj vivas nuntempe per malpli ol 200 realoj monate, kaj preskaŭ 80 procentoj el la laboristoj pergajnas minimuman salajron (1100 realojn). Senlaboruloj, kune kun la granda kvanto da “nevidebluloj”, estas pli ol kvarono el la loĝantaro.

    Oni informas, ke proksimume 40 milionoj da brazilanoj malsatas.

    Eĉ se oni ofte diras, ke la viruso egaligas la homojn, tamen dum la pandemio mortas proporcie pli da malriĉuloj ol riĉuloj, pro komplikaĵoj de kovim 19.

    Laŭ studaĵoj, la nuntempa nivelo de la brazila fundamenta edukado estas unu el la plej malbonaj en la mondo.

 

    Dume, la futbala teamo, kiu venkos la proksiman “Pokalon de Brazilo” ricevos premion de pli ol 50 milionoj da realoj. La teamo, kiu atingos la duan lokon, ricevos preskaŭ la duonon de tiu monkvanto.

quinta-feira, 18 de fevereiro de 2021

Saber o mundo


 PSV - fev. 2021

 

Leio o relato de um amigo sobre suas leituras diárias em busca das notícias. Dois jornais diários, uma hebdomadário, sítios de informação científica, revistas de cultura e literatura. A cada dia, uma maratona de acessos, na tentativa de encontrar informações sobre o mundo à nossa volta. A escolha dos veículos, por sua vez, deve ser atenta e criteriosa, para que a exaustiva procura se mostre digna do esforço – confiável, objetiva, pertinente. E muito cuidadosa, pois cada um desses veículos tem seu bias, sua tendenciosidade natural, já que homens de carne e osso os produzem. Informar é ato político.

Sempre que deparo com tais relatos me assalta uma certa angústia de não saber o mundo. Repugna alienar-me dele, mas como sabê-lo de modo consistente?

Temos muitas janelas mas nenhuma basta. Não se trata de olhar a paisagem, mas de compreendê-la, interpretá-la, decifrá-la. Sem a mesma admirável obstinação do referido amigo, acabo formando, com muito menos recursos, a minha modesta imagem de um planeta complicado, mutável, instável, imprevisível. Sempre com a impressão meio cômica de palpar um elefante com os olhos vendados – como na velha fábula oriental.

Há que aceitar: não sei o mundo, o mundo não me sabe.

 

 

SCII LA MONDON

 

Mi legis tekston de iu amiko pri liaj ĉiutagaj legadoj serĉe de informoj. Du ĵurnaloj ĉiutage, unu semajnan periodaĵon, retejoj de sciencaj informoj, revuoj pri kulturo kaj literaturo.  Ĉiutage, maratono da aliroj, en la penado trovi informojn pri la mondo ĉirkaŭ ni. La elekto de tiuj periloj siavice devas esti atenta kaj kriteriobea, por ke la laciga serĉado montriĝu inda je la klopodo - fidinda, objektiva, koncerna. Kaj tre zorga, ĉar ĉiu tia informilo havas sian inklinon, sian naturan tendencon, ĉar homoj el karno kaj ostoj ilin produktas. Informi estas politika ago.

Kiam mi vidas tiajn tekstojn, ĉiam venas al mi ia angoro, ke mi ne scias la mondon. Naŭzas min resti for de la mondo, sed kiel scii ĝin en maniero fidinda? Oni havas multajn fenestrojn, sed neniu el ili sufiĉas. Ne temas pri rigardo al pejzaĝo, sed pri kompreno, interpreto, deĉifro. Sen tiu sama obstino de mia menciita amiko, mi fine formas, kun ege malpli da rimedoj, mian modestan  bildon de komplika, ŝanĝiĝema, nestabila, neantaŭvidela planedo.  Ĉiam kun la iom komika impreso, ke mi palpas elefanton kun vinditaj okuloj - kiel en la malnova orienta fabelo.

Mi devas akcepti: mi ne scias la mondon, la mondo ne scias min.

quinta-feira, 11 de fevereiro de 2021

O ano de Piazzolla

 


    Há cem anos nascia Piazzolla, num 21 de março, em Mar del Plata, destinado a deixar sua marca na história da música. Passou parte da infância em Nova York, para onde a família, de origem italiana, migrou. Lá conheceu o jazz, lá conheceu Carlos Gardel. Mais tarde, em Paris, viria a incorporar o teor erudito em sua música. De volta a Buenos Aires, lançou o “novo tango”, que suscitou resistências, mas afinal venceu pela força mesma da genialidade. Produziu mais de sessenta discos no decorrer de sua carreira, além de compor para cinema e para orquestra sinfônica.

    Libertango, Quatro Estações Portenhas, Oblívion e Adiós, Nonino são hoje música universal, completamente consagrada. O autor, tendo composto Adíos Nonino em homenagem ao pai morto, declarou ser esta a sua mais bela melodia, produzida, segundo suas palavras, aparentemente “cercado de anjos”.

    O bandoneon de Piazzola é imortal, mais que centenário.

 

 

 

LA JARO DE PIAZZOLLA


 

Antaŭ 100 jaroj naskiĝis Astor Piazzolla, kaj la tuta mondo celebras kaj omaĝas lian memoron. La eminenta argentina muzikisto naskiĝis je la 21-a de marto kaj lasis sian personan karakteron en la muzikon de la 20-a jarcento.

Li naskiĝis en la argentina urbo Mar del Plata, sed kiam li estis ankoraŭ infano, lia italdevena familio migris al Novjorko. Tie li konatiĝis kun la famega Carlos Gardel, kiam ĉi tiu turneis en Usono. Pro tiu kontakto, la knabo komencis interesiĝi pri la ludado de tangoj, per akordiono. Kompreneble, en Usono li ricevis influon de ĵazo, kaj iom post iom li produktis vere genian revolucion en la koncepto pri moderna tango. Komence, tradiciaj amantoj de tiu tipe argentina muziko rezistis, sed la pasio kaj riĉeco de lia muziko fine konkeris la mondon. La ritmoj de tango trapasis kompletan revolucion.

Al sia kreado Piazzolla aldonis fortan influon de moderna erudicia muziko. Por tio li kompletigis sian studadon en Parizo, je sia 23-a aĝojaro. Tio radikale influis lian manieron koncepti muzikon.

Kiam li revenis al Bonaero, li formis historian okpersonan ensemblon kaj lanĉis la “novan tangon”, kiu sonis al liaj samlandanoj sufiĉe ekstravaganca. Sed lia tutmonda publiko iom post iom rekonis lian geniecon. Li komponis ankaŭ muzikon por filmoj kaj simfoniorkestroj. Iom post iom, ankaŭ argentinanoj akceptis lin plene. Dum sia vivo li produktis pli ol sesdek muzikdiskojn.

Unu el liaj plej konataj komponaĵoj estas “Adiós Nonino”, per kiu li omaĝis sian patron Vicente “Nonino” Piazzolla, en la jaro 1959, kiam ĉi tiu kuŝis en sia mortolito. Pri tiu kanzono, li deklaris, post dudek jaroj: “Eble mi estis ĉirkaŭita de anĝeloj. Tiu estis la plej bela melodio, kiun mi verkis, kaj eble mi neniam plu faros ion pli bonan.” Alia komponaĵo, ”Libertango“, ludata de multaj orkestroj tra la tuta mondo, estas perfekta esprimo de lia avangarda arto. Kaj lian erudicistilan ”Kvar bonaeraj sezonoj“ oni kutime komparas kun la famaj ”Kvar Sezonoj“ de Antono Vivaldi.

La mondo neniam forgesos la bandonion de Astor Piazzolla.

 

https://www.youtube.com/watch?v=VTPec8z5vdY

 

(Ĉi tiu artikolo estas aŭskultebla per

http://esperantaretradio.blogspot.com/2021/02/la-jaro-de-piazzolla.html )