Saí a caminhar entre as árvores. Elas estavam cheias de cor e brilho, por causa da chuva da noite. Lavadas e felizes, moviam as folhas numa dança alegre, ao som do vento. O sol tímido as saudava, como eu. Algumas firmavam seus troncos fortes na terra úmida. (Sempre fico a imaginar até onde chegam as raízes de uma árvore.)
Parei diante de uma figueira velha, e disse:
- É pena que não possas caminhar...
Ela sorriu e respondeu, em silêncio:
- É pena que não tenhas raízes...
Mi iris promeni inter la arboj. Ili estis plenaj de koloro kaj helo, pro la nokta pluvo. Lavitaj kaj feliĉaj, ili movis siajn foliojn en gaja dancado, sub la sono de vento. La timema suno ilin salutis, kiel mi. Kelkaj el ili firmigis siajn fortajn trunkojn en la malsekan grundon. (Mi ĉiam imagas, kien atingas la radikoj de arbo.)
Mi haltis antaŭ maljuna figarbo, kaj diris:
- Bedaŭrinde, ke vi ne povas piediri...
Ĝi ridetis, silente:
- Bedaŭrinde, ke vi ne havas radikojn...
