réquiem para uma mangueira

 

 

PSV jun 2026 

Cortaram aqui perto uma mangueira centenária.

O motivo foi que a árvore derramava muitos frutos ao chão, e folhas. Assim fazia a velha mangueira, havia cem anos, como fazem todas as mangueiras. Agora, sua generosidade passara a incomodar.  Frutos e folhas - estorvo. Mataram-na a golpes de serra elétrica. Do alto de sua nobreza, ela não emitiu sequer um gemido.

No local, planeja-se construir um salão de festas. Gente costuma divertir-se com canto, dança, muita conversa e muito barulho. Árvores são seres silenciosos e quietos. Sua festa é sol, e vento, e chuva, e crianças que se lambuzam alegremente de frutas caídas.  

Não tenho nada contra salões de festas. Mas fico a imaginar como seria bonito e inspirador se se construísse, no meio do planejado salão, uma pequena área envidraçada, onde se mantivesse a velha mangueira, a se erguer acima do teto, em busca do céu. Lá em cima, uma rede poderia recolher os teimosos frutos cadentes, por sobre o telhado. Um belo enfeite para a gente festiva!

Uma mangueira pode viver até trezentos anos. Qualquer dia eu levo um jovem pé de manga e o planto em algum local remoto, longe de gente, aos cuidados dos pássaros.

 

Rekviemo por mangarbo

 

Centjara mangarbo estis forhakita ĉi-proksime.

La kialo estis tio, ke la arbo faligadis multajn fruktojn sur la grundon, kaj foliojn. Tion faris la maljuna mangarbo, de cent jaroj, kiel faras ĉiuj mangarboj. Nun, ĝia malavareco komencis ĝeni. Fruktoj kaj folioj - malkomforto. Ĝi estis mortigita per frapoj de elektra segilo.  El la alto de sia nobleco, ĝi sonigis nenian ĝemon.

Sur tiu loko oni planas konstrui salonon por festoj. Homoj kutimas amuziĝi per kantoj, dancado, multe da babilado kaj multe da bruado. Arboj estas silentaj, kvietaj estaĵoj. Ĝia festo estas suno, vento, pluvo kaj infanoj, kiuj sin gaje malpurigas per la karno de falintaj fruktoj. 

Mi tute ne malaprobas festosalonojn. Sed mi imagas, kiel bele kaj inspire estus, se oni aranĝus, meze dela planata salono, etan spacon ĉirkaŭitan per vitraĵoj, kie povus resti la maljuna mangarbo, kiu povus stariĝi super la plafonon, serĉe de la ĉielo. Tie supre, ŝnurreto povus kolekti la obstinajn falantajn fruktojn, super la tegmento. Bela ornamaĵo por festemaj homoj!

Mangarbo povas vivi ĝis tricent jarojn. Iam estonte mi portos junan mangarbetaĵon kaj plantos ĝin en fora loko, malproksime de homoj, sub la zorgado de birdoj.