PEREGRINAÇÃO

São boas as palavras que dizem,

cajado na mão dos peregrinos;

poderosas as  que silenciam,

lufada na face dos peregrinos.

São boas as palavras que soam,

mel na boca dos peregrinos;

sólidas as  que pairam,

silvo no anoitecer dos peregrinos.

São boas as palavras que ensinam,

sandálias sob os pés dos peregrinos;

purificadoras as da dúvida,

aves migratórias no céu dos peregrinos.

Há palavras para os pés,

para os olhos,

para o coração.

Mas não há peregrinação sem palavras.

PILGRIMADO

Estas bonaj la vortoj, kiuj diras,

bastono en la mano de pilgrimantoj;

potencaj tiuj, kiuj silentas,

blovo sur la vizaĝon de pilgrimantoj.

Estas bonaj la vortoj, kiuj sonas,

mielo en la buŝo de pilgrimantoj;

solidaj tiuj, kiuj ŝvebas,

siblo en la vesperiĝo de pilgrimantoj.

Estas bonaj la vortoj, kiuj instruas,

sandaloj sub la piedoj de pilgrimantoj;

purigaj tiuj, kiuj pridubas,

migrantaj birdoj sur la ĉielo de pilgrimantoj.

Ekzistas vortoj por la piedoj,

por la okuloj,

por la koro.

Sed ne eblas pilgrimado sen vortoj.

ARTESANIA

Era moça bondosa.

Por isso se admirou muito quando ficou sabendo que havia a palavra artesania.

Falou artesania  várias vezes, em voz alta.

Ouviu então uma profusão de violinos.

Ouviu o sereno da noite,

seu próprio medo de não existir,

o gosto de um fruto exótico,

a sede,

a fome,

a deselegância dos cotovelos,

as euforias da primavera.

Ouviu a própria ovulação, no âmago,

a cor dos olhos,

bem como as tentações de cada entardecer,

os desejos, os desejos.

Gostou tanto que botou nome na sua gatinha: Artesania.

A gatinha apreciou deveras e passou a miar poesia.

TAJLI

Ŝi estis bonkora junulino.

Tial ŝi tre miris, kiam ŝi eksciis, ke ekzistas la vorto tajli.

Ŝi parolis tajli laŭte, plurfoje.

Tiam ŝi ekaŭdis amason da violonoj.

Ŝi aŭdis la noktan roson,

sian  propran timon pri neekzisto,

la guston de ekzotika frukto,

soifon,

malsaton,

la malelegantecon de kubutoj,

eŭforiojn de printempo.

Ŝi aŭdis sian propran ovoladon, interne,

la koloron de la okuloj,

same kiel la tentojn de ĉiu vesperiĝo,

 la dezirojn, la dezirojn.

Ŝi tiel multe ŝatis, ke ŝi nomis sian katineton: Tajla.

Al la katineto tio efektive plaĉis, tiel ke ĝi komencis elmiaŭi poezion.

LIBERDADE

Ao fim do dia os passos se tornam  lentos,

sólidos, a bater o chão  com a correta presteza,

como em obediência  a um rumo muito antigo,

isentos de busca,

libertos de indagação.

Ao fim do dia os olhos já não perscrutam,

apenas divisam os justos contornos,

como a traçar as coisas do mundo que sempre existiram,

desapegados da  luz,

ao largo da sombra.

Ao fim do dia as mãos seguram com calma o bastão,

amolentadas por doce fadiga,

como cordas que amarram navios, num cais deserto,

esquecidas de sua função,

desenoveladas.

Ao fim do dia, após o trabalho,

o homem pode enfim respirar,

comer um prato, beber um copo,

sentar-se, arriscar um palpite sobre o tempo.

Já não é preciso explicar a vida.

LIBERECO

Je la fino de la tago la paŝoj fariĝas malrapidaj,

solidaj, kaj frapas la grundon per ĝusta lerto,

kvazaŭ ili obeus  tre antikvan direkton,

sen serĉado,

liberaj de demandoj.

Je la fino de la tago la okuloj jam ne gvatas,

apenaŭ duonvidas precizajn konturojn,

kvazaŭ ili strekus tion, kio ĉiam ekzistis en la mondo,

senatentaj pri lumo,

preter ombro.

Je la fino de la tago la manoj trankvile tenas la bastonon,

moliĝinte de dolĉa laceco,

kvazaŭ ŝnuroj ligitaj al ŝipoj ĉe  senhoma kajo,

kiuj forgesis sian celon,

malbobenitaj.

Je la fino de la tago, post la laboro,

homo  fine povas spiri,

manĝi la enhavon de telero, trinki la enhavon de glaso,

sidi, riski prognozon pri la vetero.

Jam ne necesas ekspliki la vivon.

A FUGA

Era uma construção em ruínas que mais parecia um labirinto. Perto dali espocavam tiros. Deparou com um soldado fortemente armado e enfiou pelos corredores. Parou, esperou. Logo reapareceu o soldado. Nova fuga, agora mais longa e mais funda pelos cômodos que se sucediam interminavelmente. Silêncio. Até que a sombra brotou de novo num canto. Mais rápido, mais fundo. Viu-se agora num cômodo sem saída. Nem janela, nem porta, nem corredor.

Decidiu então que era hora de acordar.

FORKURADO

Tio estis ruina konstruaĵo, kiu pli similis labirinton. Proksime de tie eksplodis pafoj. Li ektrovis forte armitan soldaton kaj enkuris en koridorojn. Li haltis, atendis. Baldaŭ reaperis la soldato. Denove forkurado, nun pli longa kaj pli profunda tra ĉambroj, kiuj sinsekvis senfine. Silento. Ĝis reaperis la ombro post angulo. Pli rapide, pri profunden. Nun li troviĝis en senelira ĉambro. Nek fenestro, nek pordo, nek koridoro.

Tiam li decidis, ke estas taŭga momento por vekiĝo.

DECLARAÇÃO DE VOTO

Hoje é 26 de outubro e temos eleições no Brasil.

Eu voto no direito de dar quirera aos pardais,

de acariciar meu velho cão,

de contemplar longamente a flor do maracujá.

Voto pela névoa da manhã,

pelo ar da primavera,

pela eloquência da noite,

pela elegância do amanhecer.

Voto pelo direito de escrever a lápis,

de conversar sobre o pôr-do-sol,

de ler em voz alta um poema de Adélia Prado.

Voto na manutenção do mistério das palavras,

numa sonata de Mozart,

no objeto que o artesão produz,

na saudade de um amigo,

na nostalgia do que nunca tive.

Voto na nuvem,

voto na lua cheia,

voto no café da manhã,

voto nos pés de tomate de todas as hortas deste país.

E me recuso a votar em branco:

voto em azul.

DEKLARO PRI VOĈDONO

Hodiaŭ estas la 26-a de oktobro kaj ni havas balotadon en Brazilo.

Mi voĉdonas por la rajto disĵeti panerojn al paseroj,

karesi mian maljunan hundon,

longe kontempli la floron de pasifloro.

Mi voĉdonas por la matena nebulo,

por la aero en printempo,

por la elokventeco de la nokto,

por la eleganteco de la mateniĝo.

Mi voĉdonas por la rajto skribi per krajono,

babiladi pri la sunsubiro,

voĉlegi poemon de Adélia Prado.

Mi voĉdonas por la konservado de la mistero de vortoj,

por sonato de Mozart,

por objekto, kiun metilaboristo produktas,

por la sopiro pri amiko,

por la nostalgio pri tio, kion mi neniam havis.

Mi voĉdonas por la nubo,

mi voĉdonas por la plena luno,

mi voĉdonas por la tomatujoj, en ĉiuj legomĝardenoj en ĉi tiu lando.

Kaj mi rifuzas voĉdoni blanke:

mi voĉdonas blue.

METADE

Construí  minha casa pela metade.

Paredes de metro e meio,

as portas sem fechadura,

escadas sem corrimão.

A mesa não tem cadeiras,

o prato não tem talher.

Há no quintal meia horta

e meia lua no céu.

Nessa casa de meeiro

habita pela metade

metade do meu desejo,

as minhas meias palavras.

Só permanece o meu sonho,

inteiro, inteiro, inteiro.

DUONO

Mi konstruis mian domon ĝis la duono.

Unu metron altaj muroj,

la pordoj sen la seruroj,

ŝtuparoj sen apogiloj.

La tablo ne havas seĝojn

telero sen manĝilaro.

En korto, ĝardenduono,

sur ĉiel’ duon’ de lun’.

En tia domo duono

de homo duone vivas,

duone laŭ la deziro,

duone laŭ siaj vortoj.

Kompleta restas nur revo,

kompleta,kompleta, kompleta.

ÁGUA E SABÃO

Era uma freirinha esperta e muito prática. Fazia as coisas sem muita pergunta.

Como o estio se prolongasse para além de setembro, estava tudo muito empoeirado, as gargantas secas e as tosses judiando.  A imagem de Nossa Senhora também: sujinha, sujinha de pó.

Lá fora, o céu azul-aço, de tanta seca. Foi a freirinha lavar a santa, com água e sabão.

Findo o serviço, olharam-se as duas para o acerto:

-          Lavei a Senhora, mas tenho um pedido: que mande uma chuva, logo logo.

Às quatro da tarde reboou o primeiro trovão.

Como se sabe, lavar santo traz chuva.

AKVO KAJ SAPO

Ŝi estis lerta, tre praktika monaĥineto. Ŝi faris ĉion sen  multe da demandoj.

Ĉar la seka sezono daŭris tro longe, ĝis post septembro, ĉio estis tre polva, la gorĝoj sekaj, la tusado turmentadis. Ankaŭ la statuo de Nia Sinjorino: malpura, polvmalpura.

Ekstere, la ĉielo estis ŝtalblua, sekvetera. La monaĥineto jen alvenis por lavi la sanktulinon, per akvo kaj sapo.

Post la laboro, ili du sin rigardis reciproke por interkonsento:

-          Mi lavis vin, Sinjorino, sed mi havas peton: ke vi sendu pluvon, tuj tuj.

Je la kvara posttagmeze eksonis la unua fulmotondro.

Kiel oni scias, lavi statuon de sanktulo alportas pluvon.

LIBIDO

Quando o médico chegou ao abrigo de idosos para a visita semanal, a enfermeira, pressurosa, veio logo colocá-lo a par dos últimos acontecimentos.

D. Serena, 81 anos, “afeiçoou-se” ao Sr. Felisberto, 79 anos. E o Sr. Felisberto “estava de graça” com ela. O doutor não pôde evitar um sorriso filosófico, mas não teve tempo para desenvolver alguma ideia sobre a função social do eufemismo.  A enfermeira, indignada, anunciava que a diretoria já estava ciente, e ia reunir-se em breve para decidir qual do dois seria expulso.

Um esclarecimento de ordem técnica. D. Serena, demente em grau avançado, já não consegue articular duas frases simples, nunca sabe o que se  passou há 10 minutos e não reconhece qualquer familiar. O Sr. Felisberto, sim, é relativamente lúcido mas sofre de parkinsonismo , não dá dois passos sozinho e precisa de ajuda para se alimentar e banhar.

O médico deu um suspiro fundo, pôs a mão no ombro da enfermeira e murmurou:

- Vamos à visita.

LIBIDO

Kiam la kuracisto alvenis en la maljunulejo por la ĉiusemajna vizito, la flegistino ekscitite tuj informis lin pri la lastaj okazaĵoj.

Sinjorino Serena, 81-jara, “ekestimas” Sinjoron Felisberto, 79-jaran. Kaj Sinjoro Felisberto “ludas” kun ŝi. La doktoro ne povis eviti filozofian rideton, sed li ne havis tempon elvolvi ideon pri la socia funkcio de eŭfemismo. La flegistino, indignante, informis, ke la estraro jam scias pri tio, kaj baldaŭ kunsidos por decidi, kiu el ili estos forigita.

Teknika klarigo. Sinjorino Serena, demenca je alta grado, jam ne sukcesas kunmeti du simplajn frazojn, neniam scias, kio okazis antaŭ dek minutoj, kaj jam rekonas neniun familianon. Sinjoro Felisberto ja estas relative konscia, sed suferas de Parkinson-simptomoj, ne sukcesas fari  du paŝojn sola kaj bezonas helpon por manĝi kaj baniĝi.

La kuracisto profunde suspiris, almetis sian manon sur la ŝultron de la flegistino kaj murmuris:

- Ni komencu la viziton.

MISTÉRIO

Na Polônia

as cegonhas negras

migram para a África:

é outono.

No meu quintal

o abacateiro se cobre

de flores douradas

e já não tem folhas

para derramar :

é primavera.

Neste momento, talvez,

alguém, da janela,

contemple as aves

no céu de Varsóvia,

e o vento já esteja frio.

Enquanto isso um bem-te-vi

passeia no meu quintal,

brincando de sol.

É um mistério, um grande mistério.

MISTERO

En Pollando

nigraj cikonioj

migras al Afriko:

estas aŭtuno.

En mia korto,

la avokadarbo kovriĝas

per oraj floroj

kaj jam ne havas foliojn

por faligi:

estas printempo.

Precize nun, eble,

iu homo ĉe fenestro

kontemplas la birdojn

sur la varsovia ĉielo,

kaj la vento  jam estas malvarma.

Dume, pitangbirdo

promenas sur mia korto,

kaj ludas sunon.

Mistero, ĝi estas granda mistero.

AS DUNAS

As dunas na praia são catedrais cansadas,

a se fazer e refazer, intermináveis,

com o cimento da maresia,

com a seiva da folhagem rasteira.

Obedecem com humildade poderosa

às ordens de rudes lufadas.

Também meus pensamentos são construções obstinadas,

a se fazer e refazer, intermináveis,

com o cimento dos afetos,

com a seiva das ilusões.

Obedecem com simplicidade impotente,

às ordens de sopros imponderáveis.

Mas não desistem, as dunas,

e não desistem tampouco meus pensamentos.

Cabo Frio, julho de 2014.

DUNOJ

Dunoj sur plaĝo estas lacaj katedraloj,

kiuj fariĝas kaj refariĝas, senfine,

per la cemento de maraero,

per la suko de grimparbetaĵoj.

Ili obeas kun potenca humileco

ordonojn de krudaj blovoj.

Ankaŭ miaj pensoj estas obstinaj konstruaĵoj,

kiuj fariĝas kaj refariĝas, senfine,

per la cemento de amsentoj,

per la suko de iluzioj.

Ili obeas kun senpotenca simpleco

ordonojn de senpezaj blovoj.

Sed dunoj ne rezignas,

kaj ne rezignas same miaj pensoj.

Cabo Frio, julion 2014.

LUA

Apareceu uma grande lua redonda sobre o Jabaquara.

Alguns se admiraram.

Outros nem viram.

Muitos tomaram o metrô.

Quando desembarcaram,

já não era a lua, não era o Jabaquara.

A lua sobre o Jabaquara foi uma só.

LUNO

Aperis granda, ronda luno super Jabaquara*.

Kelkaj homoj miris.

Aliaj eĉ ne vidis.

Multaj eniris la metroon.

Kiam ili eltrajniĝis,

jam ne estis luno, ne estis Jabaquara.

Tiu luno super Jabaquara estis unika.

*Jabaquara (elpar. ‘ ĵabakŭara ’) estas konata kvartalo en la urbo San-Paŭlo.

SILÊNCIO

É preciso calar.

É preciso que transborde o silêncio,

e se afogue o desejo de imantar o outro.

Para quê interromper com palavras

o sentido dos dias,

das notícias,

dos livros

e ditos dos homens?

Para onde se dirigem as selvagens palavras?

Por que não há de bastar o leve rumor da aragem,

o farfalhar do fino cedro,

o doce ressonar de um cão?

Por que não me basto?

Meu Deus, dai-me o silêncio.

SILENTO

Necesas silenti.

Necesas, ke transbordiĝu  silento,

kaj dronu la deziro magnetumi  aliulon.

Kial rompi per vortoj

la sencon de la tagoj,

de informoj,

de libroj

kaj diraĵoj de homoj?

Kien iras la sovaĝaj vortoj?

Kial ne sufiĉas la malpeza murmuro de venteto,

la kraketado de maldika cedro,

la dolĉa dormosonado de hundo?

Kial mi ne sufiĉas al mi?

Mia Dio, donu al mi silenton.

A IGREJINHA

Todo ano, no dia das mães,

saímos todos a passeio,

a elogiar o céu azul

e a igrejinha formosa, no meio do campo.

“Anda precisando de uma pintura...”

“Anda meio largadinha...”

E seguimos estrada afora.

Só nos lembramos da igrejinha no ano seguinte,

no dia das mães,

no meio da nossa fugaz alegria.

PREĜEJETO

Ĉiujare, je la tago de patrinoj,

ni ĉiuj ekiras promene,

kaj ni laŭdas la bluan ĉielon

kaj la belan preĝejeton meze en kamparo.

“Oni devus refarbi ĝin...”

“Ĝi estas iom neglektita...”

Kaj ni pluiras survoje.

Ni rememoros la preĝejeton nur en la sekva jaro,

je la tago de patrinoj,

meze de nia fuĝema ĝojo.

SAUDADE

Era um homem bom.

Apreciava vinhos, livros

e sorvete de chocolate.

Tinha muitos escrúpulos

e parecia guardar sempre algum sentimento.

Acreditava piamente na vida eterna.

Quando éramos crianças,

levava-nos a passear em São Paulo,

e lá, de mãos dadas,

corríamos desabaladamente pelas calçadas.

“Estão olhando!...”

“Não faz mal, aqui ninguém nos conhece…”

Não o sepultei como devia.

Por vezes ele me visita,

simples sombra suave de saudade.

Era meu pai.

RESOPIRO

Li estis bona homo.

Li ŝatis vinojn, librojn

kaj ĉokoladan glaciaĵon.

Li estis tre skrupulema

kaj ĉiam ŝajnis kaŝi iun senton.

Li firme kredis la eternan vivon.

Kiam ni estis infanoj,

li kondukis nin al promeno en San-Paŭlo,

kaj tie, mano en mano,

ni senbride kuradis sur la trotuaroj.

“Homoj rigardas nin!...”

“Ne gravas, ĉi tie neniu konas nin…”

Mi ne entombigis lin dece.

Foje li vizitas min,

simpla milda ombro resopira.

Li estis mia patro.

A OFICINA

Queria crescer na vida. Alugou um galpãozinho, montou uma oficina de carros.

Precisava escolher um nome para a oficina, lembrou-se de um filme antigo. A história ele já não recordava, mas lhe ficou na memória de menino o nome imponente:  Al Capone. Ficou sendo: “Oficina Al Capone”.

Foi à falência em seis meses.

Passou o ponto a um primo, que deu uma arrumada na oficina e botou a tabuleta: “Oficina São Cristóvão”. Por uns anos, o primo ganhou ali uns bons trocados, estudou dois filhos e se aposentou pelo INSS.

AŬTOMOBILRIPAREJO

Li emis progresi. Li luprenis etan remizon kaj aranĝis aŭtomobilriparejon.

Li devis elekti  nomon por la riparejo, kaj ekmemoris pri antikva filmo. La historion li jam ne havis en la kapo, sed en la memoro de la iama knabo restis impona nomo: Al Capone. Tiel fariĝis: “Aŭtoriparejo Al Capone”.

Li bankrotis post ses monatoj.

Li transdonis la lokon al kuzo, kiu plibonigis la riparejon kaj almetis tabulon: “Aŭtoriparejo Sankta Kristoforo”. Dum jaroj, la kuzo enspezis tie sufiĉe da mono, edukis du idojn kaj pensiiĝis per la registara asekuro.

O BAIRRO DA SAÚDE

O Bairro da Saúde tem ladeiras sérias e compenetradas,

calçadas para se conversar,

padarias onde o pão é antigo

e o café, honesto.

Tem manacás discretos junto à rua,

e um mendigo saído de desenho animado.

O Bairro da Saúde tem orientais de passo leve

e ocidentais de roupa proletária,

 telhados de zinco e de argila,

calmos quintais com pássaros,

esquinas de mistério,

luzes e sombras bem comportadas,

fios pretos de eletricidade democrática.

E sobretudo, o Bairro da Saúde tem uma brisa,

uma doce brisa que me transporta a um tempo antigo,

em que respirar fundo era um prazer simples

e dar bom dia ao vizinho era um jeito bom de começar o dia.

KVARTALO SANO

Kvartalo Sano havas deklivojn seriozajn kaj gravmienajn,

trotuarojn por konversado

panvendejojn, kie la pano estas antikva

kaj  la kafo, honesta.

Ĝi havas diskretajn florantajn arbetojn apud la stratoj,

kaj almozulon, kiu ĵus elvenis el desegnofilmo.

Kvartalo Sano havas orientanojn, kiuj malpeze paŝas

kaj okcidentanojn en proletaj vestoj,

zinkajn kaj argilajn tegmentojn,

trankvilajn domkortojn kun birdoj,

misterajn stratangulojn,

lumojn kaj ombrojn bonkondutajn,

nigrajn dratojn por demokrata elektro.

Kaj precipe, Kvartalo Sano havas venteton,

dolĉan venteton, kiu transportas min en antikvan tempon,

kiam profunde spiri estis simpla plezuro

kaj deziri bonan tagon al najbaro estis bona maniero komenci tagon.

MULHER DE BRANCO

Num fim de tarde azul,

a passear tanta gente pela larga calçada,

passou uma bonita moça de vestido branco

levando o louro filho ao colo

e no olhar um tanto de felicidade.

Não era mulher, era um tema.

E passou, a passo, a passeio.

E levou consigo o filho e o tema.

BLANKE  VESTITA VIRINO

En blua vesperiĝo,

kiam tiom da homoj promenis laῠ larga trotuaro,

preterpasis bela junulino en blanka robo,

portanta en siaj brakoj  blondan idon

kaj en la okuloj iom da feliĉo.

Tio ne estis virino, ĝi estis temo.

Kaj ŝi pasis, paŝe, promene.

Kaj forportis la idon kaj la temon.

ESPERANÇA

Quando eu galgava a montanha, havia no penúltimo patamar um filete de água que nunca secava. Não era potável mas servia para refrescar as mãos e a nuca. Nunca entendi de onde brotava aquela água perene, em pleno estio.

Havia também enormes flores rubras que nasciam da pedra, e um musgo que desenhava no minério obras de arte.

E raros pássaros que apreciam a solidão.

E as nuvens, as silenciosas nuvens parceiras do vento.

Já não galgo a montanha.

Mas recordar a subida traz de volta o afago da esperança.

ESPERO

Kiam mi supreniris la montaron, troviĝis sur la antaῠlasta plataĵo strio el akvo, kiu neniam sekiĝis. Ĝi ne estis trinkebla, sed bone taῠgis por refreŝigi la manojn kaj la nukon. Mi neniam komprenis, el kie venis tiu ĉiama akvo, en plena seksezono.

Troviĝis ankaῠ grandegaj ruĝaj floroj, kiuj naskiĝis sur la ŝtono, kaj muskoj, kiuj desegnis sur la mineralo artverkojn.

Kaj maloftaj birdoj, kiuj amas solecon.

Kaj nuboj, silentaj nuboj, kunuloj de vento.

Mi jam ne supreniras la montaron.

Sed rememori la supreniradon denove alportas la kareson de espero.

PROMESSA

Acordou de cara amassada. Acabrunhado, olhou-se no espelho. A boca cheia de espuma grunhiu:

- Hoje eu mudo de vida!

Tomou café, viajou de ônibus, leu jornal, dedilhou teclado.

O dia passou, a noite chegou.

Antes de deitar-se, olhou de novo o espelho.

- E aí?

- Primeiro de abril, primeiro de abril!

(01/04/2014)

PROMESO

Li vekiĝis kun ĉifita vizaĝo. Malfeliĉa, li rigardis sin sur la spegulo. La buŝo ŝaῠmanta grumblis:

- Hodiaῠ mi ŝanĝos mian vivon!

Li trinkis kafon, veturis per buso, legis ĵurnalon, klakis klavaron.

Pasis la tago, alvenis la vespero.

Antaῠ ol enlitiĝi, li denove rigardis la spegulon.

- Do?

- Unua de aprilo, unua de aprilo!

(01/04/2014)

A DOR

Não há beleza na dor.

Nenhum encanto no sofrimento cruciante.

O horror é negro e fétido.

O pavor,  náusea vertiginosa.

Mão impiedosa  que esgana.

Lâmina que perfura,

lâmina.

E no entanto, do fundo da mais sombria dor,

luz um pensamento,

último piscar da consciência.

E ali permanece, pequena brasa remanescente,

derradeira estrela

antes de nascer o nublado novo dia.

Só virá à tona quando a lente da lágrima contida

o ampliar, a ponto de ser visto, o bastante.

(Se deixamos a lágrima escorrer,

perde-se a lente

e a possibilidade de entrever

um tênue pedaço de verdade.)

DOLORO

Nenia beleco en doloro.

Nenia ĉarmo en turmenta sufero.

Hororo estas nigra kaj fetora.

Timego, vertiĝa naῠzo.

Senindulga mano sufokanta.

Klingo boranta,

klingo.

Kaj tamen, el la fundo de plej profunda doloro,

lumas penso,

lasta palpebrumo de la konscio.

Kaj tie ĝi sidas, eta restanta braĝo,

lasta stelo

antaῠ la naskiĝo de nova nuba tago.

Ĝi montriĝos nur kiam la lenso de larmo retenita

ĝin pligrandigos, ke ĝi estu sufiĉe videbla.

(Se oni lasas, ke la larmo glitu,

perdiĝas la lenso

kaj la ebleco duonvidi

fajnan pecon da vero.)