OUTONO

os pombos no telhado

arrulham delicadezas

o outono chegou

AŬTUNO

 kolomboj sur tegmento

kveras delikataĵojn

alvenis aŭtuno

ABRAÇO

Um pardal cata farelo de pão à minha mesa.

O vento fresco prenuncia chuva.

Um ciclone se forma no céu, inusitado.

Um homem grita loucamente na madrugada.

As prostitutas são seres tristes, muito tristes.

A estação chega ao seu fim.

Na pia do banheiro a violeta floresce, majestosa.

A poeira do asfalto é preta.

Nas horas  vagas os barbeiro pinta quadros a óleo.

No fim da tarde, uma calçada impessoal revela súbito duas paredes de vidro que se abraçam num enlace luminoso, espetacular.

ĈIRKAŬBRAKO

Pasero bekas panerojn sur mia tablo.

Freŝa vento antaŭanoncas pluvon.

Ventokirlo formiĝas en la ĉielo, neatendita.

Homo freneze krias en malfrua nokto.

Putinoj estas malĝojaj, tre malĝojaj estuloj.

La sezono atingas sian finon.

Sur la lavkuvo, en la banejo, violo ekfloras, majesta.

Polvo de asfalto estas nigra.

En liberaj horoj la barbiro pentras olefarbajn bildojn.

Fine  de la tago, indiferenta trotuaro subite montras du vitrajn murojn, kiuj sin reciproke ĉirkaŭbrakas, per spektakla, luma interpreno.

CENA NO METRÔ





É tarde. O metrô já se recolhe

e já meio vazios, os vagões

levam de volta as vagas solidões

dos últimos, que a noite não recolhe.

Vão tristes, adiando decisões,

vão sérios, sem que a lágrima lhes molhe

a face.  Secos vão, pois que lhes tolhe

a vida retornar sem soluções.

Num carro, enlaçado, embevecido,

um jovem casalzinho a namorar,

alheio aos apitos e ao ruído,

bem longe e livre de qualquer olhar.

Ele ajeita-lhe o decote do vestido,

ela agradece o gesto, sem falar.

SCENO EN LA TRAJNO

Malfrua nokto. Trajno jam foriras.

Malplenas jam vagonoj kaj glitadas,

portante lastajn homojn, kiuj vadas

tra nokto, kiu ilin ne inspiras.

Etpasaĝeroj, kiuj malparadas,

seriozuloj, kiuj malkonspiras,

sekuloj, antaŭ kiuj vivo miras,

ĉar ili ĉiutage mem sin kradas.

En unu tute senhoma vagono

amindumas, ĝuplenaj kaj kvietaj,

du gejunuloj, malgraŭ brua fono,

for de ĉiaj rigardoj  maldiskretaj.

Li ordigas dekolton per butono,

kaj per okuloj ŝi dankas, koketaj.

PALAVRAS COMO ESTRELAS

Recebi pela internet, pela  quinta vez num só dia, uma sequência de românticos crepúsculos acompanhados de sábios conselhos, redigidos  em linguagem nobre, tendo ao fundo um esguio noturno de Chopin. Senti um vazio no estômago. Uma espécie de fome muito antiga, um apetite inusitado. Deixei o computador e procurei a estante. Passando os olhos pelas lombadas dos livros, estaquei num volume espesso e esquecido. Abri e dei com o Sermão da Sexagésima, do padre Antonio Vieira.

“Já que se perderam as três partes da vida, já que uma parte da idade a levaram os espinhos, já que outra parte a levaram as pedras, já que outra parte a levaram os caminhos, e tantos caminhos, esta quarta e última parte, este último quartel da vida, por que se perderá também?”

Chuva pesada, fecunda.

Farfalhar de folhas na madrugada.

Enigmático sonho.

Voo de gavião buscando a presa.

Tambores de antigas civilizações.

Passos de dança desconhecida.

Música, pura música intemporal.

Chama subterrânea.

Mistério.

“Como hão de ser as palavras? Como as estrelas.”

VORTOJ KIEL STELOJ

Mi ricevis per interreto, je la kvina fojo en unu sola tago, serion da romantikaj krepuskoj, akompanataj de saĝaj konsiloj, redaktitaj per nobla lingvaĵo, kun fona gracia nokturno de Chopin. Mi eksentis malplenon en la stomako. Iaspecan tre antikvan malsaton, ian nekonatan apetiton. Mi forlasis la komputilon kaj venis al la librobretaro. Mi promenigis la rigardon sur la dorsoj de libroj kaj ekhaltis ĉe volumo dika kaj forgesita. Mi malfermis ĝin kaj ekvidis la Predikon  de Antaŭkaresma Dimanĉo, de pastro Antonio Vieira *.

“Kvankam perdiĝis jam tri kvaronoj de la vivo, kvankam jam unu parton el la aĝo forportis dornoj, kvankam alian parton forportis ŝtonoj, kvankam alian parton forportis vojoj, kaj tiom da vojoj, tamen kial perdiĝu ankaŭ ĉi tiu kvara, lasta parto?”

Peza, fekunda pluvo.

Kraketado de folioj en malfrua nokto.

Enigma sonĝo.

Flugado de nizo serĉanta kaptotaĵon.

Tamburoj de antikvaj civilizacioj.

Paŝoj de nekonata danco.

Muziko, pura sentempa muziko.

Subtera flamo.

Mistero.

“Kiaj estu la vortoj? Ili estu kiel steloj.”

*Klasika portugala aŭtoro el la 17-a jarcento.

GESTO

na comprida madrugada

estremece

o batente

do trilho

na rota

de um tardio

trem

uma mulher puxa sobre o ombro de um homem

a ponta de um lençol

GESTO

en longa malfrua nokto

ektremas

trabo

trans reloj

tra vojo

de tarda

trajno

virino tiras sur la ŝultron de viro

randon de littuko

UMA LÁGRIMA

de repente

uma lágrima escorreu

do canto do olho esquerdo

uma única lágrima

enigmática e inesperada

sem qualquer tristeza

sem despedida

sem recordação

sem qualquer melodia

sem o aceno de um crepúsculo

sem a curva de uma montanha

sem uma fotografia antiga

rolou sobre as rugas duras da minha cara

ousada e independente

não sou doente dos olhos

apenas deixo abertos os canais

para que as lágrimas saiam

sempre que quiserem

UNU LARMO

subite

unu larmo glitis

el  angulo de la maldekstra okulo

unu sola larmo

enigma kaj neatendita

sen malĝojo

sen adiaŭo

sen rememoro

sen ia melodio

sen  sinmontro de krepusko

sen  kurbo de montaro

sen malnova fotografaĵo

ĝi ruliĝis sur la malmolaj faldetoj de mia vizaĝo

aŭdaca kaj sendependa

mi ne estas malsana je la okuloj

mi nur lasas malfermitaj la kanalojn

por ke larmoj eliru

ĉiam kiam ili tion deziras

FLOR DE CERA



enquanto os homens

canhestramente

tentam construir flores artificiais

com ridículos resultados

a flor de cera

sobre a pedra fria

imita as flores artificiais dos homens

com irônica perfeição

VAKSO-FLORO

dum  la homoj

fuŝe klopodas

konstrui  artefaritajn florojn

kun ridindaj rezultoj

la vakso-floro

sur malvarma ŝtono

imitas artefaritajn florojn de homoj

kun ironia perfekteco



LEITURA E RELEITURA

LEITURA E RELEITURA

Por volta dos 20 anos, li o clássico da literatura original em Esperanto, “Al Torento”, do sueco Stellan Engholm. Lembro bem o deslumbramento. Texto simples, enxuto, que mesmo um iniciante no idioma consegue ler. Linguagem limpa, fluente, agradável, modelar. Um conto de certa gostosa inocência, cheio de idealismo e uma pitada de romantismo, na medida. Conflitos existenciais de jovens que desejam superar a origem socialmente humilde. Humanismo temperado com delicada poesia. Nunca mais esqueci aquela impressão de literatura em estado de pureza.

Quase cinco décadas depois, retomo “Al Torento”, agora na tela do computador. Outra impressão, diversa mas não menos marcante. Agora percebo o verdadeiro talento do escritor, o esforço de escrever simples, sem derrapar na banalidade. O cuidado em contar uma história limpa e verossímil, o estilo despojado, em que assomam notas de requinte discreto. Uma pérola de sutileza.

Li Dom Casmurro quatro vezes. Na primeira, eu tinha quase a mesma idade de Capitu, e era evidente que ela tinha traído Bentinho; na segunda, era evidente que Bentinho era um paranóico que cometeu injustiça contra a moça dos olhos de ressaca; na terceira, Capitu não tinha traído, e Bentinho era um neurótico manso e homossexual; na quarta, surgiu finalmente a grande protagonista da história – a dúvida; viver é suportar a dúvida. Nem imagino o que me espera, quando sobrevier a quinta leitura.

A literatura é uma arte mágica.

LEGADO KAJ RELEGADO

Ĉirkaŭ mia 20-jaraĝo mi legis la klasikaĵon de originala literaturo en Esperanto, “Al Torento”, de la svedo Stellan Engholm. Mi bone memoras la raviĝon. Simpla, ŝparema teksto, kiun eĉ komencanto povas legi. Lingvaĵo pura, flua, agrabla, modela. Rakonto kun ia plaĉa naiveco, plena je idealismo kaj tuŝon da romantikismo, en ĝusta mezuro. Homamo spicita per delikata poezio. Mi ne plu forgesis tiun impreson pri literaturo en stato de pureco.

Post preskaŭ kvin jardekoj, mi reprenas “Al Torento”, nun sur la ekrano de komputilo. Alia impreso, malsama sed ne malpli frapanta. Nun mi perceptas la veran talenton de la verkisto, la klopodon verki simple, sen glito en banalecon. La zorgemon rakonti historion senmakulan kaj verŝajnan, la senornaman stilon, en kiu de tempo al tempo aperas nuancoj de diskreta rafiniteco. Ia subtila perlo.

Kvarfoje mi legis “Dom Casmurro” (fama romano de la plej talenta brazila verkisto). Je la unua legado, mi estis preskaŭ samaĝa kiel Capitu, kaj evidente ŝi perfidis Bentinho; je la dua, evidente Bentinho estis paranoja kaj maljuste agis kontraŭ la junulino kun tajdaj okuloj; je la tria, Capitu ne perfidis, kaj Bentinho estis neperfortema, samseksema neŭrozulo; je la kvara, fine aperis la granda protagonisto en la historio – la dubo; vivi estas elteni dubon. Mi tute ne imagas, kio min atendas, okaze de la kvina legado.

Literaturo estas magia arto.

TRÊS POR QUATRO

a mim me pediram um retrato três por quatro

para fins de crachá

para que o porteiro pudesse ter certeza de que eu sou eu e não outro

o fotógrafo me convidou a pentear os cabelos

posicionou-me a cabeça

e o colarinho

acendeu luzes intensas

e me cristalizou num pequeno quadrado de fundo branco

ali permaneço para sempre

a olhar para nada

agora o porteiro me recebe com um sorriso computadorizado

me deseja bons dias

e me libera a catraca

mal sabe ele que aquele não sou eu

pois que a cada dia sou outro

e que a rigor a cada dia seria preciso

um novo retrato três por quatro

até o fim dos tempos

PORDOKUMENTA FOTO

de mi oni petis pordokumentan foton

por surbrusta identigilo

por ke la pordisto estu certa ke mi estas mi kaj ne alia homo

la fotisto proponis, ke mi kombu miajn harojn

alĝustigis la pozicion de mia kapo

kaj de mia kolumo

ŝaltis helegajn lampojn

kristaligis min sur eta kvadrato kun blanka fono

tie mi restas por ĉiam

rigardante nenion

nun la pordisto akceptas min kun komputila rideto

deziras al mi bonan tagon

kaj liberigas al mi la enirpordon

li ne scias ke tiu ne estas mi

ĉar ĉiutage mi estas alia

kaj ke striktasence ĉiutage necesus

nova pordokumenta portreto

ĝis la fino de la tempoj

O CANAL

Saiu a caminhar com o cão, e não tinha ideia para onde. Olhou os carros e eles soltavam barulho e fumaça. Olhou as tristes árvores da rua, e elas mal fotossintetizavam. Olhou as vitrines da padaria e das lojas de roupas, e viu pães e roupas murchos. A montanha, enevoada, o mar, nublado. Procurou em si uma crença, um ensinamento. Procurou um verso. Atravessaram o áspero asfalto com suas disciplinadoras faixas de trânsito e se debruçaram sobre o parapeito. E ficaram a contemplar a escura água do canal que corria em direção ao mar. Ali havia um pouco de paz.

LA KANALO

Ŝi elhejmiĝis por promeno kun la hundo, kaj tute ne sciis, kien. Ŝi rigardis la aŭtomobilojn kaj ili eligis bruon kaj fumon. Ŝi rigardis la malĝojajn arbojn surstrate, kaj ili apenaŭ fotosintezis. Ŝi rigardis la montrofenestrojn de panvendejo kaj de vestovendejo, kaj vidis panojn kaj vestojn ŝrumpintajn.  La montaro estis nuba, la maro, nebula. Ŝi serĉis en si kredon, instruon. Ŝi serĉis verson. Ili trairis la krudan asfalton kun ĝiaj disciplinaj strioj por marki la trafikon, kaj ili kliniĝis sur la parapeton. Kaj tie ili kontempladis la malhelan akvon de la kanalo, kiu fluadis al la maro. Tie estis iom da paco.



AS TRÊS CORUJAS

Ali estão três corujas

a tomar conta da sala

onde escrevo garatujas

a ver se o coração cala.

São três figuras quietas,

sizudas e pensativas,

como são talvez discretas

as recordações mais vivas.

Não são de ferro polido

nem de pedra ou vidraria,

são da matéria do olvido,

louça da melancolia.

A menor se chama Estrela,

pisca pálida no céu,

na noite que não é dela,

no manto que não é meu.

À direita tem por nome

Nuvem, destino de chuva,

sonho  que o vento consome,

mão retirada da luva.

A maior se chama Lua,

ave de sabedoria:

incha, mingua, vai, recua,

como o coração faria.

Elas são minhas amigas

as três corujas de louça.

Duvido que tu consigas

alguém que melhor te ouça.

TRI NOKTUOJ

Jen mi havas tri noktuojn,

kiuj mian ĉambron gardas,

dum mi banale skribaĉas,

dum la koro daŭre ardas.

Tri figuroj tre kvietaj,

Seriozaj kaj pensemaj,

kaj tamen indiferentaj

pri rememoroj korpremaj.

Ili ne estas el fero,

nek  el  ŝtona materio,

ili konsistas apenaŭ

el fajencmelankolio.

Sur ĉielo flagras pale

la plej eta, nome Stelo.

Ne ŝia estas la nokto,

ne mia destinmantelo.

La dekstra birdo nomiĝas

Nubo, de pluva destino.

Ĝian revon portas vento,

mano el la ganta sino.

Estas la plej granda birdo

Luno, saĝa kaj serena:

ĝi kreskas, ŝrumpas, rebrilas,

kiel koro amopena.

Tri noktuoj el fajenco

en mia ĉambro ĉeestas.

Vi estu same feliĉa

se  ĉe vi similaj nestas.

AMOR CANINO



sem alimento ela me agradece
sem passeio ela me afaga
sem banho ela me beija
sem calor ela me roça

esqueço ela recorda
ignoro ela convoca
penso ela contempla

olhar estrábico de afeto
passinhos miúdos de carinho
imenso puro amor inconsciente

quisera ser capaz de amor assim


HUNDINA AMO

sen manĝo ŝi min dankas
sen promeno ŝi min milde tuŝas
sen bano ŝi min kisas
sen varmo ŝi min frotas

mi forgesas ŝi memorigas
mi ignoras ŝi alvokas
mi pensas ŝi kontemplas

straba rigardo de estimo
etaj paŝoj de karesemo
ega pura amo senkonscia

mi revas iam povi tiel ami

AUSTRALIA FELIX

La novelaro de Trevor Steele "Australia felix", originale verkita en Esperano, estas tre interesa libro. El la 11 rakontoj, 10 temas pri la aborigena popolo en Aüstralio. La stilo estas tre viveca kaj flua, kaj amuze la aütoro uzas Esperantajn literojn por imiti la lokan akchenton, de tempo al tempo. Malmultajn neologismojn li uzas. Ege interesaj esprimoj por chiutagaj parolturnoj trovighas ofte. La aütoro de "... sed nur fragmento", miaopinie lia chefverko, denove montras, ke li estas talenta prozisto. Leginda libro!


Os contos de Trevor Steele "Australia felix", originalmente escritos em Esperanto, são um livro muito interessante. Dos 11 contos, 10 tratam do povo aborígene da Australia. O estilo é vivo e fluente, e o autor, de maneira divertida, usa letras do Esperanto, vez por outra, para imitar o sotaque local. Ele usa poucos neologismos. Expressões muito curiosas para falas do dia a dia aparecem a toda hora. O autor de "...sed nur fragmento", a meu ver sua obra prima, mostra que é um prosador de talento. Merece ser lido!

FOLHAGEM NA PEDRA

sempre me comoveram as folhas que nascem nos desvãos da pedra

que sobrevivem sem terra  sem humus

pela graça da escassa humidade do ar

pela migalha dos pássaros

pela imprevista generosidade da chuva

pelo vapor longinquo  das profundezas

estoicas humildes improváveis

fragilidade vegetal  premida pela mineral rudeza

veludo entre ferros

harpa entre tambores

pálido verdor  em meio a cinzenta solidez

macia carícia para olhos  que abrem mão das grandes paisagens

para contemplar a pequenez obstinada dos discretos heroismos

FOLIOJ SUR  ŜTONO

ĉiam emocias min la folioj kiuj naskiĝas en breĉoj de ŝtonoj

kiuj postvivas sen tero sen humo

pro la graco de la avara humido de aero

pro la panero de birdoj

pro la neatendebla bonfaro de pluvo

pro la fora vaporo el la profundaĵoj

stoikaj humilaj malprobablaj

vegetaĵa malfortiko premita de minerala krudo

veluro inter feraĵoj

harpo inter tamburoj

pala verdo meze de solida grizo

mola kareso al okuloj kiuj rezignas pri grandaj pejzaĝoj

por kontempli  la obstinan malgrandecon de diskretaj heroaĵoj

SURDEZ

Chegou um dia em que sua mulher, companheira de tantos anos, teve que repetir uma frase três vezes, durante o almoço. De um momento para outro, percebeu que já não ouvia bem. Para quase todas as pessoas esse dia chega, pensou com resignação.

O Otorrino indicou um aparelhinho. Antes de usá-lo, decidiu despedir-se dos sons. Seu primeiro exercício foi escutar atentamente o ruído do pingo de água caindo numa bacia de lata. Depois o mesmo pingo caindo num copo. Depois prestou atenção ao latido tristonho de um cão noturno, em quieta madrugada. Depois  escutou  o chiado do chinelo da mulher, no corredor. O canto do galo, que é o som do amanhecer. O bulício do talher no prato. O resfolgar do cão com sede. O farfalhar discreto das folhas do abacateiro.

E ficou feliz, porque ainda ouvia muitos sons bonitos.

E foi ficando mais exigente, e quis ouvir o som dos passos das formigas, o bater das asas dos urubus no céu, a couve que crescia rompendo a terra, a proliferação dos fungos sobre  cascas de laranja. Quis ouvir o movimento da seiva do mamoeiro. Quis ouvir o ruído da agulha da costureira perfurando o tecido.  A incandescência do metal no fogo. A dança da carpa no tanque. A lua cheia.

E percebeu então o que mais ambicionava: ouvir seus pensamentos mais escondidos.

SURDECO

Alvenis tago, kiam lia edzino, kunulino de tiom da jaroj, devis ripeti frazon trifoje, dum tagmanĝo. Subite li perceptis, ke li jam ne bone aŭdas. Tia tago alvenas al preskaŭ ĉiu homo, li pensis, rezignacie. Faka kuracisto indikis etan aparaton. Antaŭ ol uzi ĝin, li decidis adiaŭi la sonojn. Lia unua ekzerco estis atente aŭskulti la bruon de akvoguto falanta sur ladan ujon. Poste, la saman guton en glason. Poste li atentis pri la malĝoja bojado de nokta hundo, en kvieta malfrua nokto. Poste li aŭskultis, ke la pantoflo de lia edzino siblas sur la koridora planko. La kokokrion, kiu estas la  sono de mateniĝo. La bruetadon de manĝiloj sur telero. La anheladon de soifanta hundo.  La diskretan interfrotiĝon de la folioj de la avokadujo.

Kaj li estis feliĉa, ke li ankoraŭ povis aŭdi multajn belajn sonojn.

Kaj li fariĝis pli kaj pli postulema, kaj li volis aŭskulti la paŝojn de formikoj, la flugilbataton de katartoj en la ĉielo,  kreskadon de brasiko el la grundo, multobliĝon de fungoj sur oranĝoŝeloj. Li volis aŭdi la moviĝon de la sevo de papajo. Li volis aŭdi la bruon de kudrilo, kiam kudristino boras tolaĵon per ĝi. La inkandeskon de metalo en fajro. La dancon de karpo en akvujo. La plenan lunon.

Kaj tiam li perceptis, kion li plej ambiciis: aŭskulti siajn plej kaŝitajn pensojn.

VENTO

 

 

há lugares do mundo em que o vento sopra sempre na mesma direção

são ventos obstinados  que zunem monotonamente as mesmas notas sibilantes

por tempo inesgotável

e tocam as folhas e as poeiras

e inclinam os galhos das árvores

e empurram a chuva

e as ondas do canal

e as vozes das crianças

e dos velhos que descansam em bancos de madeira

antiquíssimos ventos incansáveis

que vencem  tudo que é rijo

e a tudo submetem com sua insistência milenar

 

e no entanto é possível caminhar contra o vento

desafiar sua lufada

receber cisco nos olhos

gelhas na pele

secura na garganta

e ter como recompensa apenas o ingênuo prazer do próprio passo

 

VENTO

ekzistas lokoj en la mondo kie la vento blovas ĉiam unudirekte

ili estas obstinaj ventoj kiuj zumas monotone per samaj siblaj sonoj

dum neelĉerpebla tempo

kaj peladas foliojn kaj polvon

kaj klinadas arbobranĉojn

kaj puŝadas  pluvon

kaj la ondojn sur la kanalo

kaj la voĉon de infanoj

kaj de maljunuloj kiuj ripozas sur lignobenkoj

tre antikvaj senlacaj ventoj

kiuj venkas ĉion rigidan

kaj ĉion submetas per sia multjarmila insistado

 

kaj tamen eblas paŝi kontraŭ la vento

defii ĝian frapadon

akcepti polverojn sur la okulojn

sulkojn en la haŭton

sekecon en la gorĝon

kaj ricevi kiel rekompencon nur la naivan plezuron de la propra paŝo



O ALEGRE PREFEITO DE MAZARA DEL VALLO

 Durante o congresso italiano de Esperanto, em Mazara del Vallo,  neste ano de 2012, um toque especial ficou por conta do prefeito, que se encantou com a idéia da Língua Internacional e deu o maior apoio. Entre outras simpatias, levou os Esperantistas a caminhar pelo belo centro histórico da antiquíssima cidade siciliana. A certa altura, quando o ilustre cicerone explicava um detalhe da cidade, uma senhora, no andar de cima de uma velha residência, pôs-se a gritar impropérios ao prefeito num linguajar que ninguém entendeu, nem os italianos – só ele. O bem humorado político respondeu alguma coisa igualmente incompreensível e seguiu passeio.

Mais adiante, explicou a todos:

- Aquela senhora protesta todos os dias, por causa de um carro vermelho que estaciona sempre em frente à sua casa. Por algum misterioso motivo, exige que o carro não fique mais ali... Ela grita sempre: “Tire o carro vermelho, tire o carro vermelho...”

- E o que fez o senhor?

- Sugeri ao dono do carro que o troque por um de outra cor...

LA SPRITA URBESTRO DE MAZARADELVALO

Okaze de la itala kongreso de Esperanto, en Mazaradelvalo, en ĉi tiu jaro 2012, specialan ĉarmon donis la urbestro, kiu raviĝis pri la ideo de Internacia Lingvo kaj plene apogis la eventon. Inter aliaj simpatiaj agoj, li kondukis Esperantistojn promene tra la historia kvartalo de tiu tre antikva Sicilia urbo. En momento, kiam la moŝta ĉiĉerono klarigis pri urba detalo, iu sinjorino, el la supra etaĝo de malnova domo, komencis kriaĉi al la urbestro per parolmaniero, kiun neniu komprenis, eĉ ne italoj – nur la urbestro mem. La bonhumora politikisto ion respondis same nekompreneblan kaj plu antaŭen promenis.

Post kelkaj metroj, li klarigis la aferon al ĉiuj:

- Tiu sinjorino ĉiutage protestadas pro tio, ke ruĝa aŭtomobilo staras antaŭ ŝia domo. Pro ia mistera motivo, ŝi postulas, ke la aŭto ne plu restu tie... Ŝi konstante kriadas: “Forprenu la ruĝan aŭton, forprenu la ruĝan aŭton...”

- Kaj kion vi faris?

- Mi proponis al la posedanto, ke li interŝanĝu sian aŭton kontraŭ alikolora...

SOLIDÃO

à beira do mediterrâneo

encontrei uma gaivota agonizante

o vento antiquíssimo agitava um pouco as asas

enquanto ela se preparava para o momento final

por um instante ela deixou sua solidão desamparada

e me olhou com algum espanto

guardei distância e silêncio

em respeito à nobreza do embate

à beira do mar imemorial

encontrei uma gaivota 

profundamente solitária

Mazara del Vallo, agosto 2012

SOLECO

ĉe bordo de la mediteranea maro

mi trovis agoniantan mevon

tre antikva vento iom skuis ĝiajn flugilojn

dum ŝi sin preparis por la fina momento

nelongan tempon ĝi forlasis sian senrimedan solecon

kaj rigardis min kun iom da miro

mi silente restis je iom da distanco

respekte al la nobla alfronto

ĉe bordo de pramemora maro

mi trovis mevon

profunde solecan

Mazara del Vallo, aŭgusto 2012

DESPEDIDAS

em meio às luzes que boiavam inquietas
o navio partiu
em plena noite
como um imenso paquiderme
percorreu a curva lenta do porto
e sumiu além
eu estava por perto
e vi as despedidas
nenhum dos meus agitava os lenços brancos
no navio
ou no cais
mas eu senti a melancolia da despedida

por que hei de sentir a melancolia de todas as despedidas do mundo?

Palermo, agosto 2012

ADIAŬOJ

meze de lumoj, kiuj flosis malkviete

foriris la ŝipo

en plena nokto

kiel grandega pakidermo

ĝi laŭiris la malrapidan kurbon de la haveno

kaj transen malaperis

mi ĉeestis

mi vidis la adiaŭojn

neniu mia familiano svingis blankan tukon

en la ŝipo

aŭ sur la kajo

sed mi sentis la melankolion de adiaŭo

kial mi devas senti la melankolion de ĉiuj adiaŭoj en la mondo?

Palermo, aŭgusto 2012